Πέθανε σήμερα στην κατοικία του στη Ρώμη, o διάσημος σχεδιαστής μόδας Valentino σε ηλικία 93 ετών
Την είδηση γνωστοποίησε με ανακοίνωσή του ο όμιλος Valentino:
«Έφυγε από τη ζωή σήμερα, γαλήνια, στην κατοικία του στη Ρώμη, περιτριγυρισμένος από την αγάπη των οικείων του. Η σορός θα τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στον χώρο PM23, στην Piazza Mignanelli 23 στη Ρώμη, την Τετάρτη 21 και την Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2026, από τις 11:00 έως τις 18:00»
Η φήμη του Valentino υπερβαίνει τις τάσεις, τα γούστα και ακόμη και τις γενιές.
«Τι επιθυμούν οι γυναίκες; Να είναι όμορφες». Με αυτή τη φράση συνόψιζε το όραμά του – εκείνο που από το 1959, χρονιά ίδρυσης του οίκου του στη Ρώμη, έως το 2007, όταν αποφάσισε να αποσυρθεί, καθοδήγησε κάθε του βήμα.
Πριν ακόμη από τη μόδα, τις πασαρέλες και τα κόκκινα χαλιά, ο Valentino στόχευε να κάνει τις γυναίκες όμορφες.
Η ζωή του Valentino Garavani
Γεννήθηκε στη Βογκέρα στις 11 Μαΐου 1932 και, όπως θα αφηγηθεί αργότερα, από παιδί γοητευόταν από το ωραίο. Ένα από τα περιστατικά που πέρασαν στη σφαίρα του μύθου: «όταν έφηβος ακόμη, συνοδεύει την οικογένειά του στην Όπερα της Βαρκελώνης.
Εκεί, περιτριγυρισμένος από δεκάδες κομψότατες κυρίες ντυμένες στα κόκκινα, συνειδητοποιεί πόσο αυτό το χρώμα κολακεύει όλες τις γυναίκες. Εκείνη τη στιγμή το επιλέγει ως τη συμβολική του απόχρωση, για πάντα».
Μετά τις σπουδές στο Μιλάνο, το 1949 μετακομίζει στο Παρίσι, όπου φοιτά στην École des Beaux-Arts και στη Chambre Syndicale de la Couture Parisienne. Είναι μόλις 17 ετών, αλλά τίποτα δεν μπορεί να τον σταματήσει. Εκείνη την εποχή οι Ιταλοί δεν είναι ιδιαίτερα αγαπητοί πέρα από τις Άλπεις, όμως εκείνος είναι απλώς υπερβολικά ταλαντούχος. Κερδίζει το βραβείο Woolmark (το ίδιο που εκτόξευσε τις καριέρες των Yves Saint Laurent και Karl Lagerfeld, στενού του φίλου), ξεκινά με πρακτική άσκηση στον Jean Dessès και στη συνέχεια εργάζεται για τον Guy Laroche.
Το 1959 επιστρέφει στην Ιταλία και εγκαθίσταται στη Ρώμη, τότε «πρωτεούσα» της ιταλικής υψηλής ραπτικής. Οι πρώτες «επίσημες» φωτογραφίες τον δείχνουν να δουλεύει πάνω στο νυφικό της αδελφής του, ενώ ένα από τα πρώτα του φορέματα είναι ένα μέχρι το γόνατο, καλυμμένο με τριαντάφυλλα από τούλι που μεταβαίνουν από το ροζ στο κόκκινο, ένα διακοσμητικό στοιχείο που θα επανέλθει στα χρόνια.
Το 1962 το brand Valentino κάνει το ντεμπούτο του στη Φλωρεντία, στο Pitti, στη Sala Bianca. Η στιγμή όμως που ο Valentino περνά από το στάδιο ενός σημαντικού οίκου μόδας στο να γίνει σύμβολο μιας εποχής έρχεται το 1967, όταν παρουσιάζει μια συλλογή εξ ολοκλήρου λευκή.
Η ώρα του défilé: τελευταίο σόου της τελευταίας ημέρας, όταν οι αγοραστές και ο ξένος Τύπος έχουν ήδη φύγει. Όμως διαδίδεται ότι πρόκειται για κάτι που δεν πρέπει να χαθεί, και τελικά όλοι μένουν, μόνο για εκείνον. Ο Valentino θα θυμάται αργότερα πόσο φοβόταν να εξαλείψει το χρώμα σε μια εποχή αφιερωμένη στην χίπικη ψυχεδέλεια. Το αποτέλεσμα; Θρίαμβος.
.Ο Valentino επιλέγει το Παρίσι ως πόλη αναφοράς για τη μόδα του. Έχει έδρα στην Place Vendôme, κάτι που του ταιριάζει: είναι ο πιο «γαλλικός» από τους Ιταλούς δημιουργούς, εκείνος που βρίσκεται πιο κοντά στην ευαισθησία της γαλλικής υψηλής ραπτικής.
Στο εντυπωσιακό του château έξω από το Παρίσι διοργανώνει θρυλικά πάρτι: είτε προς τιμήν της Gwyneth Paltrow είτε της Kim Kardashian, είναι πάντα άψογα.
Ο Valentino ενσαρκώνει το όνειρο σε όλα: από το πώς στρώνει τα τραπέζια του (όχι τυχαία έγραψε και βιβλίο γι’ αυτό), μέχρι τις επιδείξεις του, στο τέλος των οποίων βγαίνει πάντα άψογος για να χαιρετήσει το κοινό υψώνοντας το χέρι.
Το 1998 – πριν από πολλούς άλλους – πουλά το brand του για 300 εκατομμύρια δολάρια. Εκείνος και ο Giammetti διατηρούν τους ρόλους τους, όπως και το 2002, όταν ο οίκος περνά στον όμιλο Marzotto.
Το 2006 παραλαμβάνει στο Παρίσι τη Λεγεώνα της Τιμής και εμφανίζεται, προς χαρά όλων, με cameo ρόλο στο Ο Διάβολος Φοράει Prada. Το 2007 ανακοινώνει την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Ο Giammetti τον ακολουθεί. Για το αποχαιρετιστήριο γεγονός, που συμπίπτει με τα 45 χρόνια του οίκου, επιλέγει τη Ρώμη: τρεις ημέρες γιορτής με αποκορύφωμα ένα πάρτι μπροστά στο Κολοσσαίο, μια ιστορική έκθεση στο Ara Pacis και μια επίδειξη υψηλής ραπτικής που κλείνει – απροσδόκητα – όχι με κόκκινο, αλλά με μια ακολουθία από υποβλητικά ροζ φορέματα.
Η πικρία για όσα συνέβησαν γίνεται γνωστή στο ευρύ κοινό το 2009, με την κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ Valentino – The Last Emperor του Matt Tyrnauer. Η πρεμιέρα στη Βενετία καταλήγει σε παρατεταμένο χειροκρότημα όρθιων θεατών, που επαναλαμβάνεται σε όλο τον κόσμο.
