MagazinoShowbiz

Η Βίκυ Βανίτα και το μεγάλο της μυστικό

Γράφει ο Νίκος Μουρατίδης 

Η Βίκυ Βανίτα ήταν συνεργάτρια μου για μια δεκαετία περίπου, όταν ήμουν διευθυντής στο νεανικό περιοδικό Μανίνα. Έγραφε την τηλεοπτική στήλη του περιοδικού. Έτσι γίναμε και φίλοι. Βρισκόμασταν απαραίτητα μια φορά την εβδομάδα στα γραφεία του περιοδικού, αλλά και βγαίναμε.

Και σπίτι της είχα πάει, με τον Ντέμιαν (τον γάτο της) να μου κάνει χαδάκια και σπίτι μου είχε έρθει. Μάλιστα την τελευταία φορά που είχε έρθει, πολλά χρόνια μετά την Μανίνα – λίγο πριν πεθάνει – και με είδε να καπνίζω, φρίκαρε. Με παρακάλεσε να το κόψω… και τότε δεν κατάλαβα τον λόγο, γιατί δεν είχε πει σε κανέναν μας τίποτα. Ούτε στην μητέρα της…

Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Η Βίκυ Βανίτα ήταν ηθοποιός και αργότερα όταν είδε ότι δεν τα βγάζει πέρα μόνο με την υποκριτική, άρχισε να δημοσιογραφεί σε διάφορα έντυπα.

Ήταν η εποχή που το επάγγελμα του ηθοποιού περνούσε μεγάλη κρίση, και δεν ήθελε να παίζει σε βιντεοταινίες. Δεν ήταν από τις γυναίκες που έκανε υποχωρήσεις, ούτε έμενε με σταυρωμένα χέρια.

Έβγαζε τα προς το ζην γράφοντας, αλλά είχε και τα μάτια της ανοιχτά μη τυχόν και προκύψουν κάποιες συμπαθητικές δουλειές. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης. Διάφορες πηγές αναφέρουν ότι γεννήθηκε στις 15 Μαϊου, αλλά δεν είναι σωστό, μια και η Βίκυ ήταν Δίδυμος.

Γεννήθηκε λοιπόν το 1948 και σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Από το 1968, όταν έκανε το ντεμπούτο της στην ταινία «Θύελλα στο σπίτι των ανέμων», ως το 1984, όταν χρονολογείται η τελευταία ταινία της, «Εδώ είναι Βαλκάνια», εμφανίστηκε σε δεκαέξι ταινίες. Φυσικά έπαιξε και στο θέατρο αλλά και πολύ στην τηλεόραση. Όταν πρωτοβγήκε όλα τα περιοδικά έπεσαν κυριολεκτικά πάνω της. Ήταν 20 ετών, κούκλα, με υπέροχα μάτια και ένα στυλ που δεν είχε καμία άλλη εκείνη την εποχή.

Το εβδομαδιαίο περιοδικό Φαντάζιο, που ήταν το top περιοδικό της εποχής την φιλοξενούσε πολύ τακτικά στο εξώφυλλο του. Την θεωρούσαν, μαζί με τον Νίκο Γαλανό, το «νέο αίμα» στην εγχώρια showbiz.

Στην δεκαετία του ΄70 την έβαζαν να παίζει σε κάτι κωμωδίες τύπου «Έμπαινε Μανωλιό», ή με τον Κωνσταντάρα, την στιγμή που η Βίκυ ήταν εντελώς άλλου είδους ηθοποιός. Πιο εσωτερική, πιο ψαγμένη και πιο ατμοσφαιρική…

Πιστεύω πως οι 3 ταινίες που έκανε στην δεκαετία του ’80, Παραγγελιά (1980), Ρεμπέτικο (1983) και Εδώ είναι Βαλκάνια (1984) ήταν πιο πολύ στο στιλ της.

Η στήλη της Βίκυς στην Μανίνα


Εγώ και η Βίκυ:

Την Βίκυ την γνώρισα το 1979. Εγώ δούλευα στην Polygram στο τμήμα δημοσίων σχέσεων και εκείνη εκτός από ηθοποιός έγραφε σε περιοδικά.

Το 1982, καλοκαίρι ήταν, έκανα ένα μεγάλο πάρτι στο σπίτι του Νίκου Αντίππα, του διευθυντή της εταιρίας στην Ανάβυσσο, για την Μαρινέλλα – απονομή χρυσού δίσκου απ’ ότι θυμάμαι. Κάλεσα βέβαια και την Βίκυ, αλλά επειδή δεν είχε μέσον για να έρθει, την βόλεψα σε αυτοκίνητο κάποιου φίλου. Εκείνη την βραδιά, η Βίκυ έφυγε από το πάρτι έχοντας μαζί της ένα γατάκι. Η γάτα του σπιτιού είχε γεννήσει πριν από έναν μήνα και η κ. Αντίππα της χάρισε ένα από τα νεογέννητα. Αρσενικό. Η Βίκυ τον ονόμασε Ντέμιαν, και ήταν το πλάσμα που άλλαξε όλη της την ζωή. Μιλούσε συνέχεια για τον γάτο της και τα μάτια της άστραφταν. Ερχόταν συνέχεια με γρατζουνιές στα χέρια από τα πολλά παιχνίδια που έκανε μαζί του. 16 χρόνια ήταν μαζί – και όταν ο Ντέμιαν πέθανε, η Βίκυ ήταν απαρηγόρητη. Όταν πήγα στην Μανίνα, την προσέλαβα να γράφει την τηλεοπτική στήλη «Τηλεοπτικά και άλλα» και αργότερα, μετά απ’ την Μανίνα, όταν έκανα στο Mega την σειρά “Μάνα είναι μόνο μία”, την πήρα πάλι, guest σε κάποια επεισόδια. Θυμάμαι τον αυτόματο τηλεφωνητή της: «Βίκυ Βανίτα εδώ και φευγάτη, αφήστε το μήνυμα σας…». Θυμάμαι πόσο είχε πλαντάξει στο κλάμα όταν πέθανε η γιαγιά της. Θυμάμαι τα γέλια μας και το πολύ ιδιαίτερο χιούμορ της. Θυμάμαι που τα τελευταία χρόνια είχε αρχίσει να κουτσοπίνει κάτι μπίρες, και επειδή της “την έλεγα”, έπινε κρυφά. Θυμάμαι που όταν είχε γυρίσματα ή έλειπε εκτός Αθηνών που έκανα αγώνα να μου δώσει παρά πάνω ύλη για την στήλη της, μπας και ξεμείνω… Πάντα την θυμάμαι και θα την θυμάμαι για πάντα.

Ο θάνατος ήρθε νωρίς: Η μητέρα της τη βρήκε νεκρή στο σπίτι της στο Κουκάκι, στις 8 Μαρτίου του 2007 σε ηλικία 58 ετών. Ο θάνατός της προήλθε από χρόνια μάχη με τον καρκίνο του πνεύμονα, την ύπαρξη του οποίου έκρυβε για χρόνια από τον οικογενειακό, επαγγελματικό και κοινωνικό της κύκλο, ισχυριζόμενη ότι έπασχε από άσθμα. Δεν το είχε πει σε κανέναν μας.

Η μελαγχολική ηθοποιός με τα υπέροχα μάτια έζησε και πέθανε μόνη!

 

Από την ταινία “Πίσω μου σ’ έχω σατανά”: Γιώργος Παπαζήσης, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Μάρω Κοντού, Βίκυ Βανίτα και Άννα Ματζουράνη.

Με τον Ανδρέα Μπάρκουλη

Το 1990 υποδύθηκε την πλούσια και εκκεντρική εργοδότρια της Κατερίνας Γιουλάκη στην κωμική τηλεοπτική σειρά του Γιάννη Δαλιανίδη, Το Ρετιρέ. Στην φωτογραφία επάνω από εορταστικό επεισόδιο της σειράς.

Στην τηλεοπτική σειρά Είσαι Το Ταίρι Μου υποδυόταν την τυφλή θεία του Αλέξη Γεωργούλη και του Αλέκου Συσσοβίτη.

NIKOS ONLINE: https://bit.ly/3a0aMit

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Back to top button