MagazinoΡετρό

Τα αεροπορικά γεύματα μιας άλλης, χρυσής εποχής

Χαβιάρι, αστακός και πούρα

Τα γεύματα στα αεροπορικά ταξίδια δε χρειάστηκαν την πανδημία του κορωνοϊού για να περάσουν σε μία εποχή που όλα είναι τυλιγμένο σε πλαστικό και προμαγειρεμένα. Όλα αυτά είναι μια πραγματικότητα εδώ και πολλά χρόνια.

Παλαιότερα σε  πολύωρες διεθνείς πτήσεις η ερώτηση της αεροσυνοδού αν ο επιβάτης προτιμά «κοτόπουλο ή ψάρι» παίρνει συχνά μια αδιάφορη απάντηση. Και αυτό γιατί σε κάθε περίπτωση ο επιβάτης θα πάρει ένα μικρό γεύμα τυλιγμένο σε πλαστική συσκευασία. Μία θλιβερή σαλάτα, μια πιτούλα, συνήθως σκληρή και άγευστη, ένα απογοητευτικό κυρίως γεύμα που θα μπορούσε να είναι και κοτόπουλο και ψάρι.
Το επιδόρπιο συνήθως συμπληρώνει την εμπειρία.

Για τα γεύματα σε εγχώριες πτήσεις δεν αξίζει καν να γίνει κουβέντα.

Και όμως, υπήρξε εποχή που ο κόσμος των πτήσεων της πολυτέλειας ήταν μία πραγματικότητα -έστω και πιο περιορισμένη- ακόμη και για τους επιβάτες της οικονομικής θέσης. Τότε που το γεύμα στο αεροπλάνο αποτελούσε βασικό κομμάτι της αεροπορικής εμπειρίας.

Φανταστείτε να σας ρωτούν αν προτιμάτε το χαβιάρι Μπελούγκα ή καπνιστό Σολομό Σκωτίας για ορεκτικό. Ή ίσως Tournedos Rossini (έναν θρυλικό συνδυασμό φιλέ μινιόν, φουά γκρα και μαύρης τρούφας). Και μήπως θα θέλατε μετά το γεύμα κάποιο πούρο ή τσιγάρα πολυτελείας;

Τη χρυσή εποχή των αεροπορικών πτήσεων, το φαγητό στο αεροπλάνο ήταν σε ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο σε σχέση με σήμερα. Ακόμα και στην οικονομική θέση.

Από τις διηγήσεις  αεροσυνοδών και πιλότων της εποχής γίνεται σαφές το πόσο βασικό κομμάτι της αεροπορικής εμπειρίας ήταν το φαγητό.

Κάτι που απαιτόυσε πραγματικές μαγειρικές δεξιότητες αφού,ποτέ δεν βγάζανε να σερβίρουν ένα προμαγειρεμένο γεύμα.


Στην Ολυμπιακή επι Αριστοτέλη Ωνάση το φαγητό ήταν μοναδικό .

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης ήθελε μια άριστη πρώτη θέση, με  χρυσά μαχαιροπίρουνα, κρύσταλλα, πορσελάνες .Υπήρχαν ειδικά μενού, έβγαινε το πρώτο πιάτο, τον καλωσορίσμα των επιβατών με σαμπάνια,ορεκτικά, αστακό αυγοτάραχο.

 

skandinavian-6.jpg

Photo: SAS Museum Norway

Όπως είναι λογικό, όσοι ταξίδευαν στην business ή στην πρώτη θέση είχαν τη δυνατότητα να γευτούν ακόμα καλύτερες γαστριμαργικές δημιουργίες, πολλές φορές το catering ήταν δουλειά θρυλικών εστιατορίων. Όμως ακόμα και τα γεύματα της οικονομικής θέσης κάνουν τους σημερινούς επιβάτες να ζηλέψουν.

Άλλα πιάτα που σέρβιραν στο παρελθόν μεγάλες αεροπορικές εταιρείες δε θα φαίνονταν παράταιρα σήμερα στο μενού ενός εστιατορίου επιπέδου αστεριού Michelin.

Η αυστραλιανή εταιρείαQantas που γιόρτασε τα 100 της χρόνια πέρυσι, παρουσίασε σε μία ειδική έκδοση όλα τα μενού της από τη δεκαετία του 1930 έως σήμερα. Σε αυτήν περιλαμβάνονται συνταγές με φιλέτα, πέστροφα και επιδόρπια από επώνυμα ζαχαροπλαστεία.

Την δεκαετία του 1950 και του 1960 τα διεθνή αεροπορικά ταξίδια ήταν ακριβά και αυτό αντικατοπτρίζεται και στα αεροπορικά μενού.

Tη δεκαετία του 1970 τα πράγματα έγιναν πιο χαλαρά. Οι πτήσεις έγιναν πιο προσιτές σε όλους με τον ερχομό του Boeing 747. Το να ταξιδέψεις από το Λονδίνο στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας με την Qantas σήμαινε στάσεις σε Ρώμη, Βομβάη, Χονγκ Κονγκ και Μελβούρνη, με μία εκπληκτική ποικιλία φαγητού και ποτού να σερβίρονται κατά τη διάρκεια της διαδρομής.

Τη δεκαετία του 1960 η Alaska Airlines καθιέρωσε την υπηρεσία «Χρυσό Σαμοβάρι» προκειμένου να τιμήσει «τη ρωσική κληρονομιά της Αλάσκας». Αυτό σήμαινε πως τον επιβάτη στο ταξίδι υποδέχονταν αεροσυνοδοί με ανάλογη ενδυμασία. Όσο οι αεροσυνοδοί σέρβιραν τα ποτά από το σαμοβάρι ακούγονταν ρώσικη μπαλαλάικα. Το ποτό που σερβίρονταν ήταν το Χρυσή Τρόικα του Μπολσόι, ένας συνδυασμός καφέ, βότκας και λικέρ. Φυσικά, ένα ρώσικο μενού θα περιελάμβανε χαβιάρι, όπως και μοσχάρι Ορλόφ και άλλα γευστικά πιάτα. Η υπηρεσία υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής και συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια.

 

Kαι η American Airlines προσέφερε απολαυστικά γεύματα. Το Μενού Royal Coachman περιελάμβανε μοσχάρι, σοταρισμένα στήθη κοτόπουλου, τάρτα φρούτων και φυσικά καφέ.

Η Singapore Airlines πέρα από το  ροσμπίφ και την ποικιλία ορεκτικών καθιέρωσε για τους επιβάτες της πρώτης θέσης ένα «συμπόσιο στους αιθέρες».

Οι επιλογές για το κυρίως πιάτο περιελάμβαναν καραβίδες ή μοσχάρι Ουέλινγκτον με σάλτσα από κρασί Μαδέιρα και μαύρη τρούφα. Και σαν ποτό άφθονη Αγκοστούρα.

Όσοι ταξίδευαν από το Λος Άντζελες στο Τόκιο και από εκεί στη Σιγκαπούρη μπορούσαν να απολαύσουν αστακό ή φιλέτο μοσχαριού.

Ένας άλλος κόσμος που υπό συνθήκες πανδημίας και οικονομικής κρίσης μοιάζει σχεδόν αδύνατον να επιστρέψει.

 

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button