Σε μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές του 4ου Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, ο Απόστολος Κακλαμάνης , ανέβηκε το μεσημέρι του Σαββάτου (28.03.2026) στο βήμα, πραγματοποιώντας μια ομιλία που έμοιαζε περισσότερο με πολιτική παρακαταθήκη παρά με μια τυπική παρέμβαση.
Στα 89 του χρόνια, το ιστορικό στέλεχος της παράταξης, εμφανώς συγκινημένος, απευθύνθηκε στους συνέδρους με λόγια που πάγωσαν την αίθουσα
. «Δεν ξέρω αν αύριο θα ζω για να δω την πραγμάτωση της Νέας Ελλάδας, αλλά εσείς είστε οι εκπρόσωποι του λαού του ΠΑΣΟΚ», ανέφερε, προκαλώντας έντονη συγκίνηση. Η φράση αυτή λειτούργησε ως ένας συμβολικός αποχαιρετισμός στη μακρά πολιτική του διαδρομή.
Ο Αποστολος Κακλαμάνης , συνέδεσε τη σημερινή μάχη της παράταξης με τις ρίζες της, υπενθυμίζοντας πως το μήνυμα που επιχειρεί να ανασυγκροτήσει το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε «από 150 στελέχη του ΠΑΚ το 1974». Κάλεσε, μάλιστα, τα «5.000 αποφασισμένα στελέχη» του Συνεδρίου να το μεταφέρουν ξανά σε όλη την Ελλάδα. Παράλληλα, υπογράμμισε την ανάγκη για ουσιαστική ανανέωση: «Το ΠΑΣΟΚ έχει ανάγκη ανανέωσης.
Η δική μου γενιά να κάνει ένα βήμα πίσω», σημείωσε, τονίζοντας πως χωρίς τις νέες γενιές η πορεία της παράταξης θα είναι δύσκολη. Το μήνυμά του ήταν ξεκάθαρο: «Τόπο στα νιάτα».
Δεν έλειψαν και οι αιχμές για τη σημερινή πολιτική κατάσταση, αλλά και για τις πληγές που άφησε η περίοδος της κρίσης.
Ο πρώην πρόεδρος της Βουλής έκανε λόγο για «προβλήματα δημοκρατίας» και για «ένα κοινοβούλιο απαξιωμένο στα μάτια των πολιτών», ενώ αναφέρθηκε και στην «αντιπασοκική προπαγάνδα» που, όπως είπε, επιχειρεί την «ποινικοποίηση της άλλης άποψης». Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο 2009, επισημαίνοντας πως το ΠΑΣΟΚ «έπεσε στον γκρεμό για να σωθεί η χώρα», κατηγορώντας παράλληλα πρώην βουλευτές που «πρόδωσαν τον λαό του ΠΑΣΟΚ» μετακινούμενοι προς τον ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΝΔ.
Το κλείσιμο της ομιλίας του ήταν αυτό που σημάδεψε τη στιγμή. «Δεν ξέρω πότε, αλλά πολύ σύντομα, ίσως να μην είμαι στη ζωή για να δω την πραγμάτωση της Νέας Ελλάδας, της Ελλάδας της ελευθερίας και της Δημοκρατίας», είπε, πριν απευθύνει έναν συγκινητικό αποχαιρετισμό: «Σας αποχαιρετώ, σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε 40 χρόνια τώρα».
Και αμέσως μετά, ως συμπύκνωση όλης της παρέμβασής του, επανέλαβε την προτροπή του: «Τόπο στα νιάτα». Η αίθουσα σηκώθηκε όρθια, αποχαιρετώντας τον με παρατεταμένο χειροκρότημα.
