ΑΠΟΨΕΙΣ

H ηλικία ….που πετάμε τα καλούπια και τα στεγανά.

Γράφει η Νίκη Λατινάκη

Εδώ και πολλές ημέρες έχω στην σκέψη μου ότι στην ηλικία τον εξήντα αρχίζεις να ελευθερώνεσαι από πολλά ταμπού και πρέπει. Ωριμάζουμε μέσα από απώλειες, ανεδαφικά όνειρα και απραγματοποίητους στόχους. Απο προδοσίες και πισωμαχαιρώματα. Μαχαιρώματα που δεν είμαστε πια έρμαιο τους, αλλά μάθαμε να τα αποφεύγουμε και να τα γιατρεύουμε.

Έτσι στην δύσκολη ανηφόρα που λέγετε ζωή, ανταμώσαμε την σοφία  να ξέρουμε τι θέλουμε. Να είμαστε οι εαυτοί μας, να τους ορίζουμε και σε όποιον αρέσει.

Δεν θέλουμε  πια να αποδείξουμε σε κανένα ότι αξίζουμε, παρά μόνο στον εαυτό σου.

Μάθαμε να αγαπάμε τον ευατό μας, να αφουγκραζόμαστε τις επιθυμίες μας και ας έχουμε γεμίσει ρυτίδες, λιγότερα μαλλιά, οστεοαρθρίτιδα, επιπλέον κιλά.

Δεν μας ενδιαφέρει αν είμαστε αρεστοί σε όλους. Έξαλλου ξέρουμε ότι δεν είναι εφικτό.

Δεν ψάχνουμε την γαλήνη, την  χαρά, την δημιουργία, έξω από εμάς, αλλά μέσα σε εμάς.

Ψάχνουμε την ποιότητα και όχι την ποσότητα. Δεν ξεπουλάμε τις αξίες μας σε ρετάλια του ενός pound. Τα θέλουμε όλα η τίποτα. Δεν συμβιβαζόμαστε με τα ημίμετρα. Μισή έρωτες, μισή αγάπη, μισή φιλία. Μισά όνειρα.

Προτιμάμε την ήρεμη συνειδητή μοναξιά από τις φαμφάρες και τα καρναβάλια.

Τους αδιάφορους, κομπλεξικούς, δειλούς άδειους τενεκέδες. Αυτούς που μας άφησαν το χέρι όταν βουλιάζαμε.

Μάθαμε ότι δικοί, φίλοι, είναι αυτοί που μας άπλωσαν το χέρι όταν ήμασταν στα πατώματα. Όταν χτύπησαν το τηλέφωνο να ρωτήσουν: ‘Πως εισαι; Είμαι εδώ για σένα όταν το θελήσεις.’ Χωρίς να κρίνουν. Να κατακρίνουν.

Μάθαμε ότι η ζωή είναι μοίρασμα. Δεν είμαστε υπεύθυνοι για όλα, αλλά ότι μας αναλογεί. Δεν μπορούμε να τα διορθώσουμε όλα. Οι ώμοι μας δεν αντέχουν να σηκώνουν όλα τα βάρη και τις ενοχές.

Έχουμε αποδεχτεί ότι μέρος του ταξιδιού μας, ήταν τα καλά, τα δύσκολα, τα λάθη οι απώλειες, τα χαμένα όνειρα, χωρίς να στήνουμε τον εαυτό μας στο τοίχο που δεν τα κατάφερε. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα κάνουμε καινούρια ονειρικά ταξίδια.

Σαν ώριμες θηλυκές υπάρξεις θέλουμε να είμαστε ελεύθερες. Δεν επιτρέπουμε πλέον, σε κανένα να ψαλιδίζει τα φτερά μας. Δεν ζητάμε την επιβεβαίωση μέσα σε ανούσιες φιλίες, άδειους έρωτες χωρίς νοιάξιμο και συντροφικό πέταγμα.

Πετάξαμε τα καλούπια και τα στεγανά. Νιώθουμε ελεύθερες χωρίς μακιγιάζ, κορσέδες,  σουτιέν και ας μην φαίνεται το στήθος μας στητό. Θαυμάζουμε το σώμα μας και ας στρογγύλεψε, διότι με αυτό γεννήσαμε παιδιά, ερωτευτήκαμε, δουλέψαμε ταξιδέψαμε, νικήσαμε αγώνες αλλά και χάσαμε.

Μας αρέσει να σουλατσάρουμε με τις ευρύχωρες  πιτζάμες ολημερίς  και να μην μας νοιάζει η κριτική ματιά του συντρόφου. Αν μας αγαπά θα του αρέσουμε. Όπως και τα θηλυκά έχουμε δεχτεί τον συνταξιδιώτη μας, χωρίς μαλλιά, κοιλίτσα και περίσσιες ρυτίδες.

Και εκεί που σκέπτεσαι πόσο βιαστικά έφαγες την ζωή με το κουτάλι, θες να πατήσεις φρένο και να  συνεχίσεις να την απολαυάνεις αργά. Χωρίς βιασύνη, αλλά και χωρίς αναβολές. Με αξιοπρέπεια και σεβασμό απέναντι στο εαυτό και τα θέλω μας. Χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς στις αξίες μας.

Εαυτέ μου, φίλε, εραστή, δάσκαλε μαζί θα συνεχίσουμε το ταξίδι της ζωής.

Εσύ στο πηδάλιο εγώ στην πλώρη θα αρμενίζουμε τραγουδώντας έστω και φάλτσα. Ίσως εκεί, στα πελάγοι ανταμώσουμε τολμηρούς που δεν φοβήθηκαν την αυτοκριτική, τις αλλαγές, τα καινούρια ρεύματα.

Καλή συνέχεια φίλοι και συνοδοιπόροι.

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Back to top button