Το άρθρο που ακολουθεί υπογράφει ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Καράκας, Θοδωρής Μαργγέλης , ο οποίος, με αφορμή τον πρόσφατο σεισμό στη Βενεζουέλα, καταθέτει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του για τη διαχείριση της κρίσης, τον ρόλο των θεσμών και την ευθύνη των πολιτών απέναντι στα κοινά. Μέσα από τη δική του οπτική, αναδεικνύει τα σημαντικά διδάγματα που αφήνει μια φυσική καταστροφή, όχι μόνο για τη Βενεζουέλα αλλά και για κάθε δημοκρατική κοινωνία.
Όταν συμβαίνει μια φυσική καταστροφή, δεν βλέπουμε μόνο τις ζημιές στα κτίρια· αποκαλύπτεται επίσης το πόσο καλά ή πόσο άσχημα λειτουργεί μια χώρα.
Ο πρόσφατος σεισμός στο κεντρικό τμήμα της Βενεζουέλας κατέστησε σαφές ότι υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ των επειγουσών αναγκών του κόσμου και του τρόπου με τον οποίο η κυβέρνηση διαχειρίζεται την κατάσταση.
Η αποτυχία της βοήθειας
Σε κάθε έκτακτη ανάγκη, το κράτος οφείλει να είναι το πρώτο που θα διασφαλίσει ότι η βοήθεια θα φτάσει γρήγορα και με διαφάνεια.
Ωστόσο, στο πεδίο παρατηρείται ένα πρόβλημα: η κυβέρνηση προτίμησε να ελέγχει ποιος μπαίνει και βγαίνει από τις πληγείσες περιοχές και πώς διακινείται η βοήθεια, αντί να δώσει προτεραιότητα στην ταχύτητα που απαιτείται για να σωθούν ζωές.
Όταν η γραφειοκρατία γίνεται πιο σημαντική από τη διάσωση ανθρώπων ή την παροχή ιατρικής περίθαλψης, καθίσταται σαφές ότι το σύστημα διοίκησης είναι αναποτελεσματικό.
Οι αρχές φαίνεται να ανησυχούν περισσότερο για τη διατήρηση του ελέγχου παρά για την εξυπηρέτηση των πολιτών, και αυτό αποτελεί μια σοβαρή αποτυχία δημόσιας ευθύνης.
Ο κίνδυνος της αδιαφορίας
Στην αρχαία Ελλάδα, ο όρος «ιδιώτης» χρησιμοποιούνταν για τον πολίτη που δεν ενδιαφερόταν για τα κοινά, πιστεύοντας ότι το κράτος έπρεπε να τα αναλαμβάνει όλα μόνο του. Αυτό που συμβαίνει τώρα στη Βενεζουέλα είναι ένα μάθημα για το πόσο ακριβά πληρώνουν οι κοινωνίες αυτή τη νοοτροπία.
Όταν οι πολίτες σταματούν να ελέγχουν τους θεσμούς, συμβαίνουν σοβαρά προβλήματα:
I
Τα σχέδια έκτακτης ανάγκης δεν λειτουργούν.
Δεν γνωρίζουμε πού πηγαίνουν τα χρήματα της βοήθειας.
Οι βασικές υπηρεσίες, όπως η υγεία, αποδυναμώνονται.
Η τρέχουσα καταστροφή είναι, εν μέρει, το αποτέλεσμα ετών όπου η κοινωνία των πολιτών δεν ήταν αρκετά ενεργή στο να ζητά τον λογαριασμό από εκείνους που παίρνουν τις αποφάσεις.
Ένα μάθημα για το μέλλον
Η φυσική ανοικοδόμηση των πληγεισών περιοχών θα πάρει χρόνια και η διεθνής βοήθεια θα είναι καθοριστική σε αυτή τη διαδικασία.
Αλλά το πιο σημαντικό μάθημα είναι για εμάς: το να φροντίζουμε ό,τι ανήκει σε όλους είναι καθημερινό καθήκον.
Αν οι πολίτες αφήνουν όλη την εξουσία στην κυβέρνηση χωρίς επίβλεψη, αργά ή γρήγορα θα ανακαλύψουν ότι, τη στιγμή που τους χρειάζονταν περισσότερο, αυτοί οι θεσμοί δεν ήταν εκεί για να υπηρετήσουν τον λαό, αλλά για να υπηρετήσουν τον εαυτό τους.”
