Μάρτιν Κούνεϊ: Ο «τσαρλατάνος » που μεσα απο εκθέσεις πρόωρων μωρών σε λούνα παρκ έβαλε τα θεμέλια της Σύγχρονης Νεογνικής Ιατρικής

Ο Μάρτιν Κούνεϊ δεν ήταν ποτέ γιατρός.Δεν είχε πτυχίο. Δεν είχε άδεια. Δεν φοίτησε ποτέ σε ιατρική σχολή.Κι όμως, σύμφωνα με ιστορικές εκτιμήσεις, συνέβαλε άμεσα στη σωτηρία πάνω από 7.000 πρόωρων βρεφών, σε μια εποχή που η επιβίωσή τους θεωρούνταν σχεδόν αδύνατη.

Η εποχή που τα πρόωρα μωρά θεωρούνταν «χαμένες υποθέσεις»

Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, η παιδική και νεογνική ιατρική βρισκόταν ακόμη σε εμβρυακό στάδιο. Τα πρόωρα βρέφη είχαν ποσοστά θνησιμότητας που ξεπερνούσαν το 80–90%. Τα περισσότερα νοσοκομεία αρνούνταν να τα δεχτούν, θεωρώντας ότι η φροντίδα τους ήταν σπατάλη πόρων.Την ίδια περίοδο, οι ιδέες της ευγονικής κέρδιζαν έδαφος σε Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες. Πολλοί επιστήμονες και πολιτικοί υποστήριζαν ανοιχτά ότι τα «αδύναμα» βρέφη έπρεπε να αφεθούν να πεθάνουν, για το «καλό» της κοινωνίας.Μέσα σε αυτό το σκοτεινό κλίμα, ο Μάρτιν Κούνεϊ είδε κάτι ριζικά διαφορετικό:

Όχι λάθη της φύσης, αλλά ανθρώπινες ζωές που άξιζαν μια ευκαιρία.

Από τη Γερμανία στο Κόνι Άιλαντ

Ο Κούνεϊ γεννήθηκε πιθανότατα στη Γερμανία γύρω στο 1869 (πολλά στοιχεία της ζωής του παραμένουν ασαφή). Ισχυριζόταν ότι είχε μαθητεύσει κοντά στον Γάλλο παιδίατρο Pierre Budin, έναν από τους πρώτους γιατρούς που πειραματίστηκαν με θερμοκοιτίδες για πρόωρα βρέφη στο Παρίσι.Είτε αυτό ίσχυε είτε όχι, ένα γεγονός είναι βέβαιο:

Στην  Παγκόσμια Έκθεση του Σικάγο το 1893, ο Κούνεϊ είδε για πρώτη φορά θερμοκοιτίδες — όχι για μωρά, αλλά για νεογέννητα κοτόπουλα. Εκεί συνειδητοποίησε κάτι που η ιατρική κοινότητα δεν είχε ακόμη αποδεχτεί πλήρως: η θερμότητα και το ελεγχόμενο περιβάλλον μπορούσαν να σώσουν ζωές.

Η «παράσταση» που έγινε σωσίβιο

Αφού απέτυχε να πείσει νοσοκομεία και κρατικούς φορείς να χρηματοδοτήσουν τη φροντίδα πρόωρων βρεφών, ο Κούνεϊ κατέφυγε σε μια ακραία — αλλά ιδιοφυή — λύση.Έστησε εκθέσεις πρόωρων μωρών σε λούνα παρκ και διεθνείς εκθέσεις, με πιο γνωστή εκείνη στο Coney Island της Νέας Υόρκης. Η ονομασία ήταν προκλητική:

“Infant Incubators with Living Babies”.

Οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο.Τα χρήματα πήγαιναν εξ ολοκλήρου στη φροντίδα των βρεφών.Στις εγκαταστάσεις του Κούνεϊ υπήρχαν:

• σύγχρονες (για την εποχή) θερμοκοιτίδες
• αποστειρωμένα περιβάλλοντα
• ειδικά εκπαιδευμένες νοσοκόμες
• αυστηροί κανόνες υγιεινής
• συνεχής παρακολούθηση των μωρών

Οι γονείς δεν πλήρωναν τίποτα.

Παρά τον χαρακτήρα «θεάματος», τα ποσοστά επιβίωσης στα κέντρα του Κούνεϊ ήταν σημαντικά υψηλότερα από εκείνα των νοσοκομείων.

Χλεύη, κατηγορίες και… αποτελέσματα

Η ιατρική κοινότητα τον αντιμετώπισε με καχυποψία.Πολλοί τον αποκάλεσαν τσαρλατάνο ,άλλοι τον κατηγόρησαν ότι εκμεταλλεύεται ανθρώπινο πόνο.Κανείς όμως δεν μπορούσε να αγνοήσει τα αποτελέσματα.

Μέχρι τη δεκαετία του 1930, που  η χρήση θερμοκοιτίδων άρχισε να υιοθετείται ευρέως στα νοσοκομεία. Αυτό που ο Κούνεϊ έκανε στο περιθώριο, η επιστήμη το έκανε πλέον κανόνα.Όταν η έκθεση  του έκλεισε οριστικά το 1943, οι θερμοκοιτίδες είχαν καθιερωθεί ως βασικό εργαλείο της νεογνικής φροντίδας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο ίδιος αποσύρθηκε αθόρυβα και πέθανε το 1950, σχεδόν ξεχασμένος.Ο Μάρτιν Κούνεϊ μπορεί να μην είχε πτυχίο αλλά είχε πράξεις.Σε μια εποχή που η επιστήμη δίσταζε και η κοινωνία απέρριπτε, εκείνος διάλεξε τη συμπόνια. Χωρίς θεσμική εξουσία, χωρίς κύρος, χωρίς ασφάλεια — μόνο με πείσμα και πίστη στην αξία της ανθρώπινης ζωής.Σήμερα, η νεογνική ιατρική σώζει εκατομμύρια πρόωρα μωρά παγκοσμίως. Και ένα κομμάτι αυτής της προόδου οφείλεται σε έναν άνθρωπο που τόλμησε να πάει κόντρα σε όλους.Γιατί, τελικά,ένας άνθρωπος αρκεί για να αλλάξει τον κόσμο αρκεί να μην αποστρέψει το βλέμμα του.

👉👉ακολουθήστε την σελίδα μας στο facebook για περισσότερη ενημέρωση και όλα τα θέματα που αφορούν την επικαιρότητα  https://www.facebook.com/enjoynews.gr