Έφυγε από τη ζωή η Ελένη Προκοπίου – Η χαρακτηριστική παρουσία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου
Η ηθοποιός και χορεύτρια συνέδεσε το όνομά της με ορισμένες από τις γνωστότερες ταινίες της δεκαετίας του ’60, αφήνοντας το δικό της αποτύπωμα στη χρυσή εποχή του ελληνικού σινεμά.
Την είδηση του θανάτου της γνωστοποίησε το βράδυ της Κυριακής η ηθοποιός Μέλπω Κωστή, ενώ στη συνέχεια ακολούθησαν αναφορές και μηνύματα από ανθρώπους του καλλιτεχνικού, κινηματογραφικού και θεατρικού χώρου.
Μεταξύ αυτών ήταν και ο δημοσιογράφος Νίκος Νικόλιζας, ο οποίος έγραψε σε ανάρτησή του:
«Καλό ταξίδι ακριβοθώρητη και μοναδική ΕΛΕΝΗ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ. Σε ευχαριστώ δημοσίως για την εμπιστοσύνη που μου έδειξες όλα αυτά τα χρόνια. Από σήμερα θα βρίσκεσαι κοντά στον λατρεμένο σου μέντορα Δημήτρη Ιβάνωφ. Συλλυπητήρια στους οικείους σου που τόσο αγαπούσες!»
Από τον χορό στο θέατρο και τον κινηματογράφο
Η καλλιτεχνική της διαδρομή υπήρξε σχετικά σύντομη, αλλά ιδιαίτερα πλούσια, καθώς περιλάμβανε το θέατρο, τον χορό και τον κινηματογράφο. Από τις πρώτες εμφανίσεις της ως χορεύτρια μέχρι τους πρωταγωνιστικούς της ρόλους στη μεγάλη οθόνη, η Ελένη Προκοπίου κατάφερε να ξεχωρίσει σε μια εποχή που το ελληνικό θέαμα ήταν γεμάτο σημαντικές προσωπικότητες.
Η αγάπη της για τον χορό ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία. Σε ηλικία μόλις έξι ετών άρχισε μαθήματα στη σχολή της Λουκίας Σακελλαρίου-Κωτσοπούλου, ενώ αργότερα, ως παιδί, συμμετείχε σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Το θεατρικό της ντεμπούτο πραγματοποιήθηκε τη σεζόν 1955-1956, όταν εμφανίστηκε ως χορεύτρια στο πλευρό του Δημήτρη Ιβάνωφ στην επιθεώρηση «Έξω οι Άγγλοι», στο θέατρο Ολύμπια του Πειραιά. Λίγο αργότερα πέρασε από οντισιόν για το Ακροπόλ και άρχισε να διαμορφώνει τη δική της παρουσία στον χώρο της επιθεώρησης.
Καθοριστική για την καλλιτεχνική της πορεία ήταν η συνεργασία της με τον Βαγγέλη Σειληνό. Οι δυο τους αποτέλεσαν ένα από τα γνωστά χορευτικά δίδυμα της εποχής, με σημαντική παρουσία τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο.
Ανάμεσα στις χαρακτηριστικές κοινές τους εμφανίσεις ήταν η «Όμορφη Πόλη», που παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1962 στο θέατρο Παρκ, σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη και με μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Η συνεργασία τους συνεχίστηκε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60.
Η παρουσία της στη μεγάλη οθόνη
Στον κινηματογράφο η Ελένη Προκοπίου εμφανίστηκε αρχικά ως χορεύτρια, συμμετέχοντας σε ταινίες όπως «Το Ραντεβού της Κυριακής», «Η Αθήνα τη Νύχτα» και «Προδομένη Αγάπη».
Το 1963 αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην καριέρα της, καθώς συμμετείχε στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου.
Ακολούθησαν ταινίες όπως «Ο Εμίρης και ο Κακομοίρης», όπου υποδύθηκε την πριγκίπισσα Γκιουλινάρ, «Το Πρόσωπο της Ημέρας», στο πλευρό του Κώστα Βουτσά, καθώς και το «Και οι… 14 Ήταν Υπέροχοι».
Το 1966 ήταν μια κομβική χρονιά για την πορεία της. Η συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ ξεκίνησε με το «Ραντεβού στον Αέρα» του Γιάννη Δαλιανίδη, όπου οι υποκριτικές της ικανότητες συνδυάστηκαν με το χορευτικό της ταλέντο.
Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε επίσης στους «Παράνομους Πόθους», στις «Κυρίες της Αυλής» και στα «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα», ενώ συμμετείχε ακόμη στο «Συρτάκι της Αμαρτίας» και στο «Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος».
Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με αρκετά από τα μεγάλα ονόματα του ελληνικού κινηματογράφου, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Σταυρίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Νίκος Ρίζος και ο Γιώργος Πάντζας.
Στη φιλμογραφία της περιλαμβάνονται ακόμη οι ταινίες «Ο Γαμπρός μου ο Προικοθήρας», «Μίνι Φούστα και Καράτε», «Ο Μπούφος», «Ο Σταύρος Είναι Πονηρός» και «Ο Παραγιός μου ο Ραλίστας».
Η τελευταία κινηματογραφική της εμφάνιση πραγματοποιήθηκε το 1972, στην ταινία «Το Κοροϊδάκι της Πριγκηπέσσας» της Φίνος Φιλμ.
Η αποχώρηση από τα φώτα και η οικογένειά της
Εκείνη την περίοδο η Ελένη Προκοπίου πήρε την απόφαση να αφήσει πίσω της την επαγγελματική καλλιτεχνική ζωή και να δώσει προτεραιότητα στην οικογένειά της.
Είχε παντρευτεί αρχικά τον ηθοποιό Νίκο Καζή, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του ’70 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο. Οι δυο τους έμειναν μαζί για σχεδόν πέντε δεκαετίες και απέκτησαν μία κόρη, την Ειρήνη.
Μετά την αποχώρησή της από τον καλλιτεχνικό χώρο, επέλεξε να κρατήσει μεγάλη απόσταση από τη δημοσιότητα. Οι δημόσιες εμφανίσεις της έγιναν σπάνιες, καθώς προτίμησε μια ήσυχη ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η τιμητική διάκριση
Το 2006 ο Δήμος Αθηναίων τίμησε την Ελένη Προκοπίου με το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών για τη συνολική προσφορά της, μαζί με άλλες σημαντικές προσωπικότητες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.
Χρόνια αργότερα, αναπολώντας την κινηματογραφική της διαδρομή, είχε μιλήσει με συγκίνηση για εκείνη την περίοδο της ζωής της:
«Καμιά φορά βλέπω τις ταινίες μου και συγκινούμαι για τα νιάτα που πέρασαν από πάνω μου».
Η Ελένη Προκοπίου αφήνει πίσω της μια διαδρομή που μπορεί να ήταν σύντομη, αλλά συνδέθηκε με μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού θεάματος και με ταινίες που εξακολουθούν να προβάλλονται και να αγαπιούνται μέχρι σήμερα.
