Γράφει η δημοσιογράφος Μαργαρίτα Ικαρίου
Σαν ήμουν παιδί, τα γενέθλια είχαν γεύση σοκολάτας. Χρώμα από περιτυλίγματα των μικρών δώρων. Ήχο από τα χάχανα και τα ξεφωνητά των φίλων που με παρότρυναν «να φυσήξω το κερί». Άρωμα από τα κόκκινα τριαντάφυλλα που άφηνε αξημέρωτα δίπλα στο κρεβάτι μου, ο πατέρας. Πως κατάφερνε η τριανταφυλλιά του να ανθίζει πάντα στις 12 Μαϊου, ποτέ δεν το κατάλαβα!
Οι διαδρομές μα και οι διαψεύσεις στα χρόνια που έχω διαβεί εναλλάσσονται άτακτα, σα ρούχα φαρδιά που δεν μου κάνουν πια, σωριάζονται γύρω μου, χωρίς να υποκύπτουν στα δικά μου σημειολογικά «κόψε/ράψε».
Ψάχνω ακόμη να βρω ποιά τελικά είμαι. Δεν ξέρω αν το βρήκα ποτέ, καθώς μόλις με φτάνω και με στριμώχνω για να με απεικονίσω, πάντα καταφέρνω να ξεστρατίζω, να χάνομαι και αλλάζω, κι ας μένω πάντα ίδια(;).
Κάθε χρόνο, στα γενέθλιά μου ξεσκαρτάρω τις ντουλάπες των σκέψεων και των αποφάσεων. Πετώ τα κακομοιριασμένα, σιδερώνω τα τσαλακωμένα μου συναισθήματα, ξεπλένω τα ίχνη των δακρύων, τρίβω γερά τους λεκέδες από τα σχόλια εκείνων που με βλέπουν χωρίς να με βλέπουν, ξαναταιριάζω τα χρώματα από τις στιγμές και φρεσκάρω τις αγάπες που ντύνουν τη ψυχή μου. Τακτοποιώ τις λέξεις και τις αποφάσεις μου έτσι που να να ‘ναι έτοιμες προς χρήση, αρωματίζω με λεβάντες τα παλιά και τα νέα μου όνειρα, αερίζω όλα τα συρτάρια με τις κρυφές αμφισβητήσεις, διπλώνω προσεκτικά τους επαναπροσδιορισμούς και τους βάζω τον έναν πάνω από τον άλλο, στο ραφάκι της αυτοαξιολόγησης.
Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω…!Πετώ τα κακομοιριασμένα, σιδερώνω τα τσαλακωμένα μου συναισθήματα, ξεπλένω τα ίχνη των δακρύων, τρίβω γερά τους λεκέδες από τα σχόλια εκείνων που με βλέπουν χωρίς να με βλέπουν, ξαναταιριάζω τα χρώματα από τις στιγμές και φρεσκάρω τις αγάπες που ντύνουν τη ψυχή μου. Τακτοποιώ τις λέξεις και τις αποφάσεις μου έτσι που να να ‘ναι έτοιμες προς χρήση, αρωματίζω με λεβάντες τα παλιά και τα νέα μου όνειρα, αερίζω όλα τα συρτάρια με τις κρυφές αμφισβητήσεις, διπλώνω προσεκτικά τους επαναπροσδιορισμούς και τους βάζω τον έναν πάνω από τον άλλο, στο ραφάκι της αυτοαξιολόγησης.
Ανησυχώ για τη ρημάδα την κλεψύδρα του χρόνου που σταλάζει τη ζωή μου. Θυμώνω όταν χάνονται στιγμές, γιατί ξέρω πλέον καλά πως η μοναδικότητά τους, έχει της αστραπής τη λάμψη: Μια τις βλέπεις και μια χάνονται..
Σταγόνες ζωής είμαστε. Μικρές σταγόνες που σμίγουν με άλλες στο ποτάμι της κάθε μέρας. Τις εξατμίζει ο καυτός ήλιος της επιβίωσης, τις εμπλουτίζει η βροχή των δακρύων ή των συγκινησιακά φορτισμένων σύννεφων, οι δροσιστικές στάλες.
Κι άλλοτε, είμαστε σταγόνες από κρασί. Με τα εμπλουτισμένα αρώματα παλαίωσης και τις ζυμώσεις που συντελούνται μέσα από την επικοινωνία.
Γιατί, ό,τι έχουμε αληθινά αποκτήσει, είναι μόνο όσα καταστάλαξαν μέσα μας από την επαφή με ανθρώπους της καρδιάς. Όλα τα άλλα είναι πρόσκαιρα, ανώφελα, άνευ αξίας.
Πλούσια νιώθω, καθώς περιβάλλομαι από την αγάπη σας. Από εσάς, που εφάπτεστε ή κινείστε στο ζωτικό μου κύκλο….Για όλες σας τις λέξεις και τις ευχές που με έχουν αποδέκτη, για την αγάπη σας….
