Το enjoynews.gr κάνει ένα οδοιπορικό στους Ελληνικούς αμπελώνες την εποχή του τρύγου
Ο θεός Διόνυσος, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία,γνώρισε σε ένα από τα ταξίδια του τον Οινέα, που του έδωσε να πιει τον « οίνο» Ενθουσιασμένος ο θεός, βρήκε το νόημα στη ζωή του και τριγυρνούσε στο εξής με αμπελόφυλλα για να διδάξει στους ανθρώπους την καλλιέργεια του αμπελιού για να ευφραίνεται πάντα η καρδιά τους.
Οι Έλληνες άρχισαν να παράγουν κρασί το 2.500 π.Χ. ,σήμερα υπάρχουν περισσότερες από 300 ελληνικές ποικιλίες κρασιού με τουλάχιστον 70 να χρησιμοποιούνται στην οινοποίηση και να έχει αποδειχθεί ότι κάποιες κάνουν εξαιρετικό κρασί.
Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας τα αμπέλια χαρίζουν απλόχερα εξαιρετικά κρασιά Στα αμπελοχώρια του τόπου μας η πρώτη μέρα του τρύγου είναι ένα πραγματικό πανηγύρι με τραγούδια και χορούς. Οι αμπελώνες σε όλη την Ελλάδα «παίρνουν ζωή» εκεί κάπου στα τέλη του Αυγούστου. Με τον Σεπτέμβρη, τον «Τρυγητή», όπως αναφέρεται αυτός ο μήνας στη λαϊκή μας παράδοση, να είναι η αποκορύφωση στην διαδικασία του τρύγου .
Η τελετουργία είναι πάντα η ίδια και έχει ιστορία αιώνων .Μικροί και μεγάλοι τρυγούν και πατούν τα σταφύλια τους για να φτιάξουν τα δικά τους κρασιά.Ο τρύγος είναι μια συλλογική δουλειά καθώς όλα πρέπει να γίνουν στην ώρα τους και χωρίς καθυστερήσεις,αφού ο καιρός το Φθινόπωρο είναι πολλές φορές απρόβλεπτος και μια πιθανή βροχή μπορεί να καταστρέψει όλη την παραγωγή. Έτσι, με το χάραμα της ημέρας μικροί και μεγάλοι, συγγενείς και φίλοι, με κέφι, τραγούδια και πειράγματα έπαιρναν τα πόστα τους στ’ αμπέλι.
Τα Ελληνικά κρασιά πλέον ξεχωρίζουν με ερυθρούς, λευκούς και επιδόρπιους οίνους από όλες τις περιοχές της Ελλάδας .
Οι νέοι οινοπαραγωγοί δίνουν έμφαση στην ποιότητα, και εκμεταλλεύονται τις ιδιαιτερότητες του υπεδάφους (terroir) που κάνει το καθένα να έχει την δική του μοναδική γεύση και χαρακτηριστικά.Κάβες, μπαρ και εστιατόρια εστιάζουν στην ανάδειξη παραγωγών απο την Ελλάδα που επιλέγουν τον δύσκολο δρόμο – αυτόν της μικρότερης παραγωγής χωρίς πρόσθετα.
Τα κρασιά της Νάουσας με το Ξινόμαυρο να είναι ο βασιλιάς του βορρά μεγαλουργούν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ,το ίδιο συμβαίνει με το Ασύρτικο και τα Vinsanto της Σαντορίνης αλλά και την Μαλαγουζιά με το μοναδικό της άρωμα.Το Μοσχοφίλερο επίσης είναι μια εξαιρετική ποικιλία από το οροπέδιο της Μαντινείας καθως και το Λημνιό που είναι μία από τις παλαιότερες ποικιλίες σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ας τριγύσουμε …και εμείς από τρεις περιοχές με ιδιαίτερα κρασιά που ξεχωρίζουν για τα μοναδικά χαρακτηριστικά τους.
Το «μοσχάτο της Σάμου»
Στην Σάμο ο τρύγος του «άσπρου μικρόρωγου μοσχάτου» αποτελεί μια μακραίωνη, γλυκιά τελετουργία που αποτελεί το επίκεντρο του αμπελοοινικού κύκλου μα και της ζωής των κατοίκων του πυκνόφυτου νησιού. Στις πεζούλες ξερολιθιάς που απλώνονται στους ορεινούς και ημιορεινούς αμπελώνες της πυκνόφυτης Σάμου στήνεται ένα «πανηγύρι» χαράς με πολύ κόπο και ιδρώτα, χειρωνακτική εργασία αλλά και τραγούδια, πειράγματα, αστεία, ευχές:
Φωτεινά πρόσωπα και χαμογελαστά, οι άντρες με ψάθες στο κεφάλι και μαντηλοδεμένες οι γυναίκες. Όλοι έκοβαν σκυμμένοι και μόνο οι «κουβαλητάδες», τρέχοντας ανάμεσα στα κλήματα, άδειαζαν τα κοφίνια. Ο πιο έμπειρος ήταν αυτός που πήγαινε μπροστά απ’ όλους, διάλεγε τα ώριμα σταφύλια και τα έβαζε κάτω-κάτω στα σακιά «για να βγει ο βαθμός καλός».
Από τότε μέχρι σήμερα, πολλά άλλαξαν: Η «Ένωση» που ιδρύθηκε το 1934, το 2016 έγινε «Ενιαίος Συνεταιρισμός». Το γαϊδουράκι αντικαταστάθηκε από αγροτικά οχήματα κι η συγκέντρωση και παραλαβή των σταφυλιών γίνεται σε σύγχρονο Οινοποιείο. Όμως ο κόπος, το «κατσούνι», η γιορτινή διάθεση των τρυγητάδων, η αυθεντική ποικιλία του σαμιώτικου μοσχάτου κι ο δημιουργικός ξεσηκωμός όλου του χωριού για τον τρύγο, έχουν μείνει ίδια! Όπως και η αδιαμφισβήτητη ποιότητα των σαμιώτικων κρασιών, ονομαστών σε όλον τον κόσμο.
Ο σαμιακός αμπελώνας, με την εξαιρετική ποικιλία του Άσπρου Μοσχάτου Σάμου να κυριαρχεί στο 98%, αποκαλύπτει διαχρονικά τη δυναμική του.
Παιχνιδίσματα του ήλιου στη στιλπνή επιφάνεια της χρυσαφένιας ρόγας του «Μοσχάτου Σάμου». Το αιγαιοπελαγίτικο αγέρι που μεταφέρει την αψάδα της θάλασσας και την ευωδιά της ανθισμένης φύσης. Χώμα πατρογονικό και ιδρώτας ανθρώπινος.
Τα αμπελοτόπια της Σάμου, ειδικά τα ορεινά, είναι δύσβατα, άγονα και άνυδρα, αλλά ταυτόχρονα θησαυρός για την αμπελοκαλλιέργεια. Οι αμπελουργοί, με την εφευρετικότητα και την εργατικότητά τους, κατάφεραν να τα μετατρέψουν σε αξιοποιήσιμα, δημιουργώντας στις πλαγιές των βουνών αναβαθμίδες. Οι διαμορφωμένοι αμφιθεατρικά πατρογονικοί αμπελώνες καταδεικνύουν τη μακρά οινοπαραγωγική παράδοση του νησιού και εξασφαλίζουν στο μοσχάτο σταφύλι, αργή και σταθερή ωρίμανση, μέχρι να αποκτήσει πολύ υψηλούς βαθμούς σακχάρων και να εμπλουτιστεί με τα αρώματα της σαμιώτικης γης.
Τα φημισμένα κρασία της Νεμέας
Η Νεμέα «η Τοσκάνη της Ελλάδας» αποτελεί την μεγαλύτερη αμπελουργική ζώνη του τόπου μας .Η πιο γνωστή ποικιλία που παράγεται είναι το πασίγνωστο Αγιωργίτικο που αποτελεί βάση για τη δημιουργία πολλών άλλων κρασιών της περιοχής. Τα περισσότερα οινοποιεία της Νεμέας είναι ανοιχτά και επισκέψιμα σε οποιονδήποτε θέλει να γνωρίσει από κοντά τον τρόπο παρασκευής των κρασιών τους,και εκεί ο τρύγος είναι μοναδικός .
Τα «Λιαστά Κρασιά» της Πάρου
Στην Πάρο έχουμε τα λιαστά η ηλιαστά, από τη λέξη «ήλιος» .Είναι τα γλυκά κρασιά, που παράγονται παραδοσιακά στην Ελλάδα, από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι και σήμερα. Το όνομά τους φανερώνει την πρακτική του λιασίματος με τον τρύγο, δηλαδή του «στεγνώματος» των σταφυλιών, με αποτέλεσμα τη μερική αφυδάτωσή τους ώστε να συμπυκνωθεί ο χυμός τους. Αυτό γίνεται για να έχουν τα σταφύλια περισσότερα σάκχαρα και να «δώσουν» μούστο με τόσο πολύ υψηλό γράδο, ώστε όταν σταματήσει η ζύμωση, το κρασί να περιέχει πολλά αζύμωτα σάκχαρα και να είναι πραγματικά γλυκό στη γεύση και όχι τεχνητά γλυκό. Εκτός όμως από τα σάκχαρα τα λιαστά κρασιά διατηρούν και συμπυκνωμένο το άρωμα του σταφυλιού, αποκτώντας εντυπωσιακή αρωματική πολυπλοκότητα που με την παλαίωση εξελίσσεται σε ένα απίστευτα ραφινάτο άρωμα.
Ευχαριστούμε τον ΕΝΙΑΙΟ ΟΙΝΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟ ΣΑΜΟΥ και την κ Μαργαρίτα Ικαρίου για το υλικό σχετικά με τα Σαμιώτικα Κρασιά
