Ακόμη και αν μένεις στην Αθήνα και έχεις κάνει πολλές βόλτες στην Αττική, πιθανόν να υπάρχουν ακόμη μέρη ανεξερεύνητα .
Η «Τρύπια Εκκλησία», γνωστή και ως ξωκλήσι της Ανάληψης, αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα και λιγότερο γνωστά θρησκευτικά μνημεία του Υμηττού. Χτισμένη μέσα σε φυσικό βραχώδες σχηματισμό, δημιουργεί την εντύπωση ότι η φύση και η πίστη συνυπάρχουν αρμονικά, προσφέροντας στον επισκέπτη μια μοναδική εμπειρία γαλήνης και κατάνυξης. Το μικρό αυτό ξωκλήσι, συνδεδεμένο με την τοπική παράδοση και την ιστορία της περιοχής, ξεχωρίζει τόσο για την ασυνήθιστη αρχιτεκτονική του όσο και για τη συμβολική του σημασία.
Το εκκλησάκι είναι χτισμένο μέσα σε σπηλιά με μεγάλη ανοιχτή είσοδο, γεγονός που του προσδίδει την ιδιαίτερη ονομασία του. Η κατασκευή του είναι κοίλη και ανοιχτή, χωρίς πόρτα, και οι τοίχοι του είναι διακοσμημένοι με αγιογραφίες, εικόνες και αφιερώματα.
Σύμφωνα με την παράδοση, στο σημείο όπου βρίσκεται το ιερό του ναού, ανέβλυζε νερό προερχόμενο από ένα υδραγωγείο που ήταν κατασκευασμένο πιο ψηλά. Οι κάτοικοι της περιοχής θεωρούσαν αυτό το νερό αγιασμένο και θεραπευτικό.
Ο Υμηττός είναι αναμφισβήτητα το βουνό της Αθήνας .Δίπλα στην πόλη μεν αλλά ιδιαίτερα όμορφος με αιωνόβια δέντρα, πλατάνια, βελανιδιές, καστανιές και κυπαρίσσια που σε κάνουν να νιώθεις λες και έχεις φύγει μακριά απο την πόλη.
Η « Tρύπια εκκλησία» βρίσκεται μέσα σε μια σπηλιά και η είσοδος της είναι μεγάλη και ανοιχτή .
Με το που θα φτάσεις σίγουρα εντυπωσιάζεσαι από αυτό το σημείο προσευχής κυριολεκτικά μέσα στο δάσος. Η κατασκευή του είναι τέτοια ώστε είναι πάντα ανοιχτό σε όλους όλες τις μέρες και τις ώρες, όλες τις εποχές του χρόνου. Μπορείς να πας οποιαδήποτε στιγμή σε αυτό το ησυχαστήριο και να προσευχηθείς.
Στο διήγημα «Το Θαύμα της Καισαριανής» του σπουδαίου πεζογράφου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ότι υπάρχει αναφορά στο συγκεκριμένο εκκλησάκι αλλά στην λαϊκή παράδοση για το αγιασμένο και θαυματουργό νερό.
Αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Ήταν μια σπηλιά ωραία, στον βράχο τον θεόρατο, με χρώμα σταχτερό, που έσταζε δροσιές ολόγυρα. Μοσχοβολούσε ο τόπος από θυμάρια, σχοίνους και αγριοδυόσμους. Κόσμος ένα πλήθος, γυναίκες ένα σωρό, άντρες πολλοί και παιδιά ένα μελίσσι, άλλοι ορθοί, άλλοι καθισμένοι, μερικοί άρρωστοι από διάφορες ασθένειες, μισεροί και σακατεμένοι, βρίσκονταν εκεί και έκαναν το σταυρό τους. Το νερό ήταν δροσερό, γλυκό νερό, αγίασμα. Είχε μια μοσχοβολιά, που δεν ξαναέγινε…»
Αυτή η μικρή στοά μέσα στο δάσος είχε ιδιαίτερη σημασία αφού στο ιερό της κατέληγε και ανέβλυζε νερό προερχόμενο από ένα υδραγωγείο, που βρισκόταν πιο ψηλά. Αυτό το νερό οι κάτοικοι, το έλεγαν «αγιασμένο νερό».
Το εκκλησάκι είναι πάντα ανοιχτό για επισκέπτες κάθε στιγμή της ημέρας και του χρόνου, προσφέροντας ένα ήσυχο καταφύγιο για προσευχή και περισυλλογή. Οι κάτοικοι της περιοχής φροντίζουν για τη διατήρησή του, διατηρώντας το καθαρό και προσεγμένο.
Σε κάθε περίπτωση, αξίζει να το επισκεφθείτε κάνοντας παράλληλα βόλτα σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της Αττικής
👉ακολουθήστε την σελίδα μας στο facebook:
https://www.facebook.com/enjoynews.gr
