Ο Γιώργος Μαρίνος ήταν ο πρώτος σόουμαν της Ελλάδας, ο άνθρωπος που με τα σκετς, τις καυστικές ατάκες και τις μιμήσεις, προκαλούσε γέλιο και σατίριζε τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας. Στην προσωπική του ζωή ήταν ιδιαίτερα μοναχικός. Τα δύο του πάθη ήταν πάντα η αστρολογία και τα σκυλιά του.
Tα τελευταία χρόνια υπάρχει ένα μυστήριο για το που είναι και τι κάνει ο Γιώργος Μαρίνος, καθώς έχει αποσυρθεί από τα φώτα της δημοσιότητας.
Μετά τη ληστεία που έγινε στο σπίτι του το 2009 έγινε συντρίμμια η έτσι κι αλλιώς κλονισμένη πίστη και εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους.
Οι φήμες για την κατάσταση του Γιώργου Μαρίνου οργιάζουν εδώ και χρόνια. Από τη μέρα που έφυγε από το «Σπίτι του Ηθοποιού» και στη συνέχεια από έναν οίκο ευγηρίας και -σύμφωνα με το πιο διαδεδομένο σενάριο- λένε ότι νοίκιασε ένα διαμέρισμα κάπου στην Αθήνα.
Με σύμμαχο στα όνειρα του, την μάνα του.
Στις τελευταίες τάξεις του Γυμνασίου, ο Γιώργος Μαρίνος, μπαίνει εσωτερικός μαθητής στην αυστηρή, εκείνη την εποχή, Λεόντειο. Πιο πριν πήγαινε σχολείο στου Παναγιωτόπουλου, όπου ήταν και συμμαθητής με τον Μιλτιάδη Έβερτ. Ο πατέρας του ήταν πολιτικός μηχανικός με γραφείο στο Περιστέρι, και έκανε όνειρα να σπουδάσει ο γιος του αρχιτέκτονας και να δουλέψουν παρέα.
Το πανέμορφο αγόρι όμως, σαν σταρ των χολιγουντιανών ταινιών που έβλεπε με πάθος, είχε άλλα σχέδια.
Ήθελε να ζήσει πολλές ζωές , να τον χειροκροτούν, να τον λούζουν οι προβολείς, να λέει τα λόγια των μεγάλων συγγραφέων, να μην είναι ποτέ μόνος, άλλα να χει συντροφιά πολύτιμη τους ρόλους και το κοινό -έτσι πίστευε! Πάντα με σύμμαχο στα όνειρα του, την μάνα, πρώτη και αφοσιωμένη θαυμάστρια του.
Ήδη από το ’62 έπαιξε στην «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι δίπλα σε τεράστιους καλλιτέχνες, όπως ο Χορν και η Κοντού.Έπαιξε ρόλους σε θέατρο και σινεμά, αλλά δεν ένιωθε αποκλειστικά ηθοποιός. Ερμήνευσε τραγούδια, μα δεν συμβιβαζόταν με την ιδιότητα του τροβαδούρου. Μονίμως ανικανοποίητος και ονειροπόλος, επιζητούσε την έκφραση μέσα από κάτι διαφορετικό.
Ας δούμε πως παρουσίαζε ο ίδιος τη ζωή του όταν ετοίμαζε ένα βιβλίο …με την δική του κατάθεση ψυχής
Γεννήθηκα το 1939 στον Βοτανικό.Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν ενός έτους.Εγώ έμεινα με τη μάνα μου τη Βασιλική. Δεν την αποχωρίστηκα ποτέ.
Ακόμα και τώρα που έχουν περάσει 12 χρόνια από τότε που έφυγε,νιώθω την παρουσία της. Τον πατέρα μου, Αλέξανδρο,τον ξανασυνάντησα στα δώδεκά μου,μόλις είχε γυρίσει από την εξορία στη Μακρόνησο.
Στα 16 μου, συζήτησα το θέμα.Βέβαια στεναχωρήθηκαν, αλλά είχαμε μια ειλικρινή σχέση.Από την άλλη, δεν αισθανόμουν διαφορετικός.
Ποτέ δεν είχα τύψεις και ενοχές.Το είπα και στην αρχή της καριέρας μου, το 1965.Κάποιοι βρέθηκαν να πουν ότι το έκανα επίτηδες.Δεν είναι αλήθεια. Τέτοια πράγματα είναι δίκοπο μαχαίρι.Πολλοί ήταν εκείνοι που ενοχλήθηκαν,και δεν ήθελαν να έρθουν να με δουν στην πίστα από προκατάληψη.
Πιο σημαντικοί άνθρωποι παραδέχτηκαν δημόσια την ομοφυλοφιλία τους.Και μιλάω για τον Χατζιδάκι ή τον Τσαρούχη.
Η διαφορά ήταν ότι εγώ, ερχόμουν σε καθημερινή επαφή με το κοινό.Μπορούσαν να με αγγίξουν, να με ξεφωνίσουν.Εμφανιζόμουν δημόσια κάθε βράδυ. Αυτό ήταν πρόβλημα.Από την άλλη, δηλώνοντας ότι είμαι ομοφυλόφιλος,ήμουν υποχρεωμένος να είμαι πολύ αξιοπρεπής.Γιατί αντιπροσώπευα ή έτσι ήθελα να νομίζω,ένα μέρος της κοινωνίας που θα ήθελε να το αντιμετωπίζει ο κόσμοςπιο σοβαρά, με μεγαλύτερη λεπτότητα.Ήθελα να δείξω ότι,δεν είναι άνθρωποι για να τους κοροιδεύουμε ή να γελάμε μαζί τους.
Κάποτε η πίστα τελείωσε για μένα.Άλλωστε, είχαν αλλάξει τα πράγματα.Η δική μου γενιά,ήθελε να βάλει τον κόσμο κάτω να μας ακούσει. Τώρα,τους σηκώνουν όλους στην πίστα για να βοηθήσουν τον καλλιτέχνη.
Αποφάσισα να κάνω τηλεόραση. Ήθελα να υπάρξω ξανά στο χώρο.Ένας κύκλος ανθρώπων που με αγαπούσε, μου το χρέωσε ακριβά.Είναι όμως μερικές φορές που δεν ξέρει κανείς την ανάγκη σου.Στην περίπτωσή μου, δεν ήταν οικονομική.Αλλά δεν μπορούσα να μείνω κι άλλο άπραγος.Θα πέθαινα.
Προσπάθησα να αποχωριστώ το χειροκρότημα στα 54 μου χρόνια.Αλλά ήταν πολύ νωρίς και μου ήρθε μία τρέλα.Γιατί η δουλειά μου, καταλαμβάνει το 90 τοις 100 της ζωής μου.Τώρα όμως δε μου έρχεται τρέλα. Και το σκέφτομαι σοβαρά.Γιατί θέλω να φύγω με αξιοπρέπεια, δε θέλω να γίνω σούργελο.Μπορώ να θυμηθώ πολλούς ανθρώπους που έγιναν σούργελα.Και δυστυχώς μερικοί από αυτούς, ήταν από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της Ελλάδας.Και είναι τόσο κρίμα.
Έχω αρχίσει να γράφω ένα βιβλίο για όλα όσα έχω ζήσει…είχε πει παλαιότερα…
Δε μου αρέσει ιδιαίτερα. Αλλά το κάνω για τον εξής λόγο:Θέλω να γλιτώσω το να το γράψουν κάποιοι άλλοι για μένα.Η βιογραφία μου, θα ακυρώνει όσους θα προσπαθήσουν να με φιλήσουν μετά το θάνατό μου.
Γιώργος Μαρίνος
Με την αγαπημένη του Κατιάνα Μπαλανίκα
