ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΚινηματογράφος

Αλέκος Αλεξανδράκης ο γόης του Ελληνικού κινηματογράφου

Ο Αλέκος Αλεξανδράκης ήταν  και αγαπημένος ηθοποιός και σίγουρα ένας από τους μεγαλύτερους «ζεν πρεμιέ» του ελληνικού σινεμά. Όσοι είχαν  την τύχη να τον δούνε στο θέατρο, μιλούσαν για έναν από τους καλύτερους ηθοποιούς που έβγαλε ποτέ η Ελλάδα.
Όμως και στο σινεμά, όπου τον θαυμάζουμε ακόμα με τις ταινίες που πρωταγωνίστησε δεν πήγε πίσω. Μόνο η παρουσία του αποτελούσε σημείο αναφοράς  για κάθε ταινία ή θεατρική παράσταση.

Γιος δικηγόρου από τη Μάνη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1928 στην Αθήνα. Φοίτησε στα καλύτερα σχολεία της εποχής και μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο πολιτισμό και βιβλία. Αγαπημένο του άθλημα ήταν η ξιφασκία και στα 15 του έγινε μέλος της εθνικής ομάδας.

Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη Σχολή Δοκίμων, θέλοντας να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού. Μία παράσταση, όμως, του Κάρολου Κουν, με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη, του άλλαξε τη ζωή.

Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Βασιλικό Θέατρο και πέρασε πρώτος. Ο Δημήτρης Χορν ήταν τόσο σίγουρος για το ταλέντο του Αλέκου, που είχε στοιχηματίσει για την επιτυχία του.

Τον καιρό εκείνο, η Κατερίνα έψαχνε για έναν «ζεν πρεμιέ», για το έργο «Φθινοπωρινή Παλίρροια». Ο νεαρός ηθοποιός την επισκέφτηκε με λουλούδια στο σπίτι της μαζί με την Άννα Συνοδινού και πήρε το ρόλο. Έκανε τα πρώτα του βήματα στο θεατρικό σανίδι στις 9 Ιουλίου 1949 και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις σε κριτικούς και κοινό. «Παρουσιάστε όπλα. Επιτέλους, ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο», έγραψε χαρακτηριστικά ο Αιμίλιος Χουρμούζιος στην Καθημερινή.

Εντύπωση έκανε και στον Φιλοποίμηνα Φίνο, ο οποίος του πρότεινε να παίξει στον κινηματογράφο. Την ίδια, κιόλας, χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη, με την ταινία «Δύο κόσμοι»

Η απήχησή του στον γυναικείο πληθυσμό ήταν άνευ προηγουμένου.Στη γοητεία του είχε υποκύψει πρώτη η Έλλη Λαμπέτη. Ο δεσμός τους, όμως, δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Αλεξανδράκης προτίμησε να ακολουθήσει την Κατερίνα σε μία περιοδεία.

Στο Σουδάν γνώρισε την πρώτη του γυναίκα, Μαρτζ Βάλβη, με την οποία παντρεύτηκε λίγο αργότερα στην Αθήνα. Ο γάμος τους κράτησε τρία χρόνια, όσο κι αυτός με την Κλοντ Σαμπαντού, μια πανέμορφη Γαλλίδα.

Το 1956, παντρεύτηκε την ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη όμως ύστερα από τέσσερα χρόνια χώρισαν.
Ο τέταρτος γάμος του ήταν με την ελβετίδα Βερένα Γκάουερ. Στα πέντε χρόνια που κράτησε ο γάμος τους απέκτησαν δύο παιδιά.

Τον πιο μεγάλο του έρωτα, με την Νόνικα Γαληνέα, μία γυναίκα που δεν παντρεύτηκε ποτέ. Έμειναν, ωστόσο, μαζί 22 χρόνια. Με την Νόνικα γνωρίστηκαν το 1969, επί σκηνής.

Εκείνος ήταν φτασμένος σταρ και παντρεμένος. Εκείνη, ανερχόμενη πολύ νεότερή του, στα χωρίσματα κιόλας από έναν αποτυχημένο γάμο. Η συγκυρία δεν ήταν καλή αλλά ποιος έρωτας νοιάστηκε ποτέ για τις συγκυρίες;

Η Νόνικα, κεραυνοβολημένη μαζί του, φοβόταν σχεδόν να τον κοιτάξει στα μάτια (”Πήγαινα πίσω του, στεκόμουν και κοίταζα το σβερκάκι του…”). Όταν ο Αλέκος την ρώτησε πώς τη λένε και του απάντησε ‘Γαληνέα’, γέλασε και την πείραξε ”Λάθος  όνομα. Ταραχέα έπρεπε να σε λένε…”

Εκτός από την ιδιότητα του θιασάρχη, που ξεκίνησε το 1956 και κράτησε τουλάχιστον 35 χρόνια, ο Αλέκος Αλεξανδράκης σκηνοθέτησε θεατρικά έργα, αλλά και ταινίες, όπως ο «Θρίαμβος» (1960) και η «Συνοικία το όνειρο» (1961), που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Συνεργάστηκε με λαμπερές πρωταγωνίστριες, όπως τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού και τη Ζωή Λάσκαρη.

Συνολικά, πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 75 κινηματογραφικές ταινίες.

Στο θέατρο ερμήνευσε τους σημαντικότερους ρόλους. Μεταξύ των
παραστάσεων στις οποίες πρωταγωνίστησε και άφησαν εποχή.

Στην τηλεόραση έπαιξε στον «Παράξενο Ταξιδιώτη», τον «Γιούγκερμαν» και τους «Μυστικούς Αρραβώνες».

Το 1994 ανέβασε με τη Μιμή Ντενίση, τον «Θείο Βάνια» και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Εθνικό, απ’ όπου είχε ξεκινήσει.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδασκε υποκριτική στο Εργαστήρι του Διαμαντόπουλου, ενώ το 2001 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη.

Πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 2005, έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Back to top button