Όσα χρόνια κι αν πέρασαν οι παραλίες τις Αθήνας αποτελούσαν πάντοτε πόλο έλξης και τόπο αναψυχής για τους κατοίκους της πόλης .
Οι εγκαταστάσεις των Αστεριών στη Γλυφάδα ήταν η πρώτη εφαρμογή οργανωμένου τουριστικού συγκροτήματος λουτρών στη μεταπολεμική Ελλάδα. Ένα ιδιαίτερα πρωτοποριακό έργο για εκείνη την εποχή που αποτέλεσε σημείο αναφοράς για όλες τις μεταγενέστερες οργανωμένες πλαζ όχι μόνον στην Αθήνα αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Η εφημερίδα « Καθημερινή» τον Σεπτέμβριο του 1954 γράφει χαρακτηριστικά:
«Η ΓΛΥΦΑΔΑ ΚΑΙ Η ΒΟΥΛΑ θα γίνουν η νέα Κυανή Ακτή» και δημοσιεύει τα σχέδια ενός ευρύτερου προγράμματος αναμόρφωσης του λεκανοπεδίου Αθηνών, με αιχμή την αξιοποίηση των ακτών της Αττικής.Ήταν το «όραμα» πολιτικών, επιχειρηματιών και πολεοδόμων από τη δεκαετία του ’20 .
Αναβολή στην αναβολή, διαφωνία στη διαφωνία, πολιτική,κρίση, πόλεμος τα πράγματα θα πάρουν μια σειρά τη δεκαετία του ’50. Ήταν η εποχή που ξεκινούσε η αναπτυξιακή μηχανή της χώρας .Μέχρι τότε, οι τουριστικές υποδομές της χώρας, αλλά και της Αττικής ειδικότερα, ήταν ανύπαρκτες.
Πλάζ Νέο Φάληρο
Το Χίλτον δεν έχει ακόμα χτιστεί, ούτε το Μont Parnes, ενώ είμαστε ακόμη μακριά και από την εποχή των «Ξενία».
Η συγγραφέας του τόμου « Ο κόσμος του Εμμανουήλ Βουρέκα» (εκδόσεις Μέλισσα) και η ερευνήτρια της ελληνικής αρχιτεκτονικής Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη θυμάται και περιγράφει ποια ήταν η κατάσταση των αθηναϊκών πλαζ πριν από το «θαύμα» που έφεραν τα Αστέρια στη Γλυφάδα, το καλοκαίρι του 1957.
«Μια στενόμακρη σειρά καμπίνες, αφρόντιστες, συχνά βρόμικες, κολλημένες στον βράχο της ακτής και μπροστά μια στενή λωρίδα άμμου» σημειώνει η κυρία Αδάμη, φέρνοντας στο μυαλό της την παραλία του Μπάτη στο Παλαιό Φάληρο, που έως τότε θεωρούνταν η καλύτερη πλαζ της Αθήνας.
Άλιμος, Γλυφάδα, Βάρκιζα αλλά και Βουλιαγμένη ήταν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς αλλά τότε ήταν αρκετά μακριά από το αστικό κέντρο της πόλης .Μια βόλτα μέχρι την Βάρκιζα ήταν …ημερήσια εκδρομή για τα δεδομένα της εποχής.
Πώς γεννήθηκε η αθηναϊκή Ριβιέρα .
Η Αθήνα ανακαλύπτει το beach glamour το καλοκαίρι του 1957 .Η «επανάσταση» ξεκίνησε απο την Ακτή Γλυφάδας.
Η διαμόρφωση της ακτής περιλαμβάνει αποδυτήρια, ξενοδοχειακό συγκρότημα από bungalows και εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας. Το συγκρότημα των bungalows εξυπηρετείται από δική του είσοδο και από χωριστή, ανεξάρτητη πλαζ.
Ένα εστιατόριο-χορευτικό κέντρο τοποθετείται στην άκρη της περιοχής προς την Αθήνα, όσο το δυνατόν πιο μακριά από το ξενοδοχειακό συγκρότημα, ώστε να ενοχλεί ελάχιστα και να μπορεί να λειτουργεί ανεξάρτητα.
Τον Ιούλιο του 1957 η ΧΕΝ διοργανώνει «μεγαλύτερο μεταπολεμικό χορό της Αθήνας». «Το Μόντε Κάρλο στ’ Αστέρια» θα γράψουν οι «Εικόνες».
Περίπου δυο χιλιάδες άνθρωποι, η αφρόκρεμα της αθηναϊκής κοινωνίας έδωσε το παρόν. «Ο Σαρωνικός άστραψε από τέχνη, ομορφιά, πλούτο, φήμη και κέφι» γράφει ο τύπος της εποχής
Τρία χρόνια μετά τα εγκαίνια της πλαζ της Γλυφάδας, ο φακός του περιοδικού «Εικόνες» φωτογραφίζει την οργανωμένη παραλία γεμάτη κόσμο και ζωή: «Μια πλαζ που θαυμάζουν και ζηλεύουν ακόμα και οι ξένοι. Η Αθήνα παίρνει το θαλασσινό μπάνιο της με άνεση, με χαρά και ευγένεια».
Πρόκειται για πρωτοποριακό έργο, πρότυπο για όλες τις μεταγενέστερες αντίστοιχες οργανωμένες πλαζ της χώρας.Να θυμίσουμε ότι η Γλυφάδα, το ΄61 είχε 12.361 κατοίκους.
Θα ακολουθήσουν οι παραλίες της Βουλιαγμένης, η Ωκεανίδα, το Καβούρι και πολλές περισσότερες παραλλαγές στην Αττική και αμέσως μετά σε όλη την Ελλάδα.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το πιστοποιητικό εισόδου της χώρας σε μία νέα εποχή εκσυγχρονισμού και ευημερίας, ύστερα από αλλεπάλληλους πολέμους και καταστροφές.
Οι πλαζ της Γλυφάδας και της Βουλιαγμένης αποτυπώνουν ένα κλίμα αισιοδοξίας για το μέλλον και το συναντάμε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες την ίδια εποχή.Εμείς δεν το ζήσαμε, αλλά το γνωρίσαμε μέσα από τις ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του ’60, με τη Μάρθα Καραγιάννη, τον Κώστα Βουτσά τον Λαμπρο Κωνσταντάρα και πολλούς άλλους αγαπημένους μας ηθοποιούς .
Η Ζωή Λάσκαρη στα καλλιστεία του 1959 στα Αστέρια της Γλυφάδας
Άγιος Κοσμάς
Τον Φεβρουάριο του ΄59 το υπουργείο Οικονομικών παραχωρεί τη χρήση της παραλιακής ζώνης Ελληνικού στη Γραμματεία Αθλητισμού και τρεις μήνες μετά ιδρύεται το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Νεότητας Αγίου Κοσμά.Την ίδια εποχή δρομολογήθηκαν και οι παραχωρήσεις από το ελληνικό Δημόσιο στην ΑΞΕ Αστήρ, θυγατρική τότε της Εθνικής Τράπεζας, των 278 στρεμμάτων των Αστεριών Γλυφάδας, όπου διαμορφώθηκαν κυρίως μπανγκαλόους όπως προαναφέραμε.
Γλυφάδα-Βούλα
Στα τέλη της δεκαετίας του ‘50 το περίφημο «Silver Ηouse» στη Γλυφάδα έφερε τη νεολαία της εποχής στην παραλία για να χορέψει, να πιει βερμούτ ή το πιο μοντέρνο τζιν φις. Ενώ ο ανταγωνισμός φουντώνει στο παραλιακό μέτωπο με το «Queen Αnne», λίγο πιο κάτω στην παραλία της Βούλας να γίνεται και αυτό αγαπημένο στέκι της εποχής με τον Τζίνο Ρένο στο πιάνο και τον γοητευτικό Ιταλό Τόνι Πινέλι στο τραγούδι.
Βουλιαγμένη
Η Βουλιαγμένη εξελίσσει την ακατέργαστη φυσική ομορφιά της με νέες υποδομές και μετατρέπεται στο πιο in καλοκαιρινό προάστειο της εποχής..
Ωκεανίδα
Είναι χαρακτηριστικό ότι το καλοκαίρι του ΄60 παρευρίσκεται στα εγκαίνια της πλαζ Βουλιαγμένης ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, στο πλαίσιο της πολιτικής τουριστικής αξιοποίησης του παραλιακού μετώπου.
Πλαζ Αστέρα Βουλιαγμένης 1959 Φωτό Δ.Χαρισιάδης
Η αναβάθμιση των παραλιακών δήμων ανοίγει ταυτόχρονα και τον δρόμο για τη νυχτερινή διασκέδαση δίπλα στη θάλασσα.
Αρχές ΄60 εμφανίζεται το night club «Οn the rocks», το «Ακρωτήρι» στη χερσόνησο του Αγίου Κοσμά, και αποκτούν φανατικούς θαμώνες όπως και τα «Αστέρια» με τη live μουσική.
Απο την Βουλιαγμένη μεχρι την Ανάβυσσο…
Το παραλιακό μέτωπο του Σαρωνικου είχε τη μορφή εξοχής ως τις αρχές του 1960..Ήταν η δημιουργία της λεωφόρου Αθηνών- Σουνίου που οδήγησε στην ανάπτυξη της παράκτιας ζώνης κατά τη δεκαετία 1960-1970
Ήταν η εποχή που τα παραθαλάσσια χωράφια έγιναν περιζήτητα. Οι πιο έξυπνοι πάλι,που είχαν τις πληροφορίες τους προτού γίνει ο δρόμος,είχαν αγοράσει για ένα κομμάτι ψωμί όλα τα κτήματα πάνω στο κύμα.Μάλιστα απο το 1960 ως το 1975 οι περιοχές αυτές γέμισαν με λυόμενα και αυθαίρετα..
Οι Αθηναίοι «πάνε παραλία» για μπουζούκια
Το σκηνικό αλλάζει και η «Νεράιδα», «Δειλινά», και «Φαντασία» γνωρίζουν ημέρες η πιο σωστά νύχτες μεγάλης «δόξας» .Τα πιάτα σπάνε, τα τέλια παίζουν, και η δεκαετία του 1970 διασκεδάζει στα μπουζούκια της παραλιακής μέχρι το πρωί με μαγαζιά που είχαν πρόγραμμα συνήθως 6 μέρες την εβδομάδα .
Σήμερα η Αθηναικη Ριβιέρα είναι απο τα πιο «δυνατά» σημεία της πόλης για διασκέδαση ,κολύμπι ,shopping και καλό φαγητό. Η ανάπλαση του Ελληνικού και οι επενδύσεις που έχουν γίνει σε όλο το μήκος του νότιου παραλιακού μετώπου της Αθήνας έχουν ανεβάσει τις τιμές των ακινήτων στα ύψη .
Ένα κομμάτι της Αθήνας που όσο και αν άλλαξε με την πάροδο του χρόνου παραμένει πάντα η πρώτη επιλογή για διασκέδαση ,καλό φαγητό και κολύμπι δίπλα στη θάλασσα .
Η Αθηναΐκη Ριβιέρα είναι πλέον ένα «τοπόσημο» για τους τουρίστες που επισκέπτονται την Αθήνα και ακόμη ένας λόγος να απολαύσουν την Ελληνική πρωτεύουσα. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι η πόλη της Αθήνας είναι ίσως η μοναδική πρωτεύουσα στην Ευρώπη όπου κάποιος μπορεί να απολαύσει το μπάνιο του σε υπέροχες παραλίες μόλις λίγα χιλιόμετρα απο το κέντρο της πόλης .
Επιμέλεια Κατερίνα Κομνηνού /Enjoy Greece Magazines/enjoynews
φωτο ZissimosZizos
