Γράφει ο Ηλίας Χρηστέας
Αποχαιρέτησε τα εγκόσμια ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος Β’. Αιωνία του η μνήμη και συλλυπητήρια στην οικογένειά του, όπως και σε όσους τον θεωρούν μέχρι και σήμερα Βασιλέα τους.
Ήταν όντως ένας άτυχος βασιλεύς, καθώς στέφθηκε νωρίς, χωρις να έχει ζυμωθεί δίπλα στους άξιους και μπαρουτοκαπνισμένους προγόνους του, όπως ο θείος του Γεώργιος Β’ και ο παππούς του, Κωνσταντίνος Α’.
Ο πατέρας του, παρότι δίπλα του διαρκώς, αν και καλοπροαίρετος άνθρωπος δεν τον κατηύθυνε σωστά.
Δεν είχε ζήσει πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Δεν πίστευε ποτέ, άλλωστε, ότι θα γίνει βασιλιάς. Ο Κωνσταντίνος είχε στο μυαλό του ένα μοντέλο βασιλείας, ορθό μεν, αλλά πολύ δύσκολο για να εφαρμοστεί σε μία χώρα με τα πάθη της Ελλάδος. Ο Κωνσταντίνος είχε σωστούς στόχους, αλλά λανθασμένες -ατυχείς συνταγές, προϊόν της απειρίας του και της ανεπαρκους βοήθειας ( μητερα, Αρναούτης κα).
Είναι αναγκαίο ωστόσο, να το κρίνει κανείς από τη θέση που βρισκόταν, τη φύση της και τον πολιτειακό της ρόλο, έτσι όπως ήταν εκείνη την εποχή και φυσικά την ηλικία του και τη θέση της Ελλάδος. Και όχι φυσικά σε σύγκριση με άλλους μονάρχες τότε ή – ακόμη πιο λάθος – σήμερα.
-Απολογιστικά, ο Κωνσταντίνος ήταν ένας έντιμος βασιλεύς. Αν διαβάσει κανείς το τρίτομο βιβλίο του, ( επιμέλεια Γιώργου Μαλούχου), με τις στοιχειώδεις γνώσεις του ιστορικού πλαισίου της εποχής που βασίλευσε, αλλά και μετά, μπορεί εύκολα να διακρίνει την πολιτική του αφέλεια, αλλά και αρκετές αλήθειες, που δύνανται να δώσουν ερμηνεία ακόμη και σε πολλά πράγματα που βιώνουμε σήμερα. Η ιστορική συνέχεια άλλωστε παραμένει απαρέγκλητη, δεδομένου ότι οι σημερινοί πρωταγωνιστές της ελληνικής πολιτικής σκηνής συνδέονται με ανάλογους, αν όχι μακροβιώτερους, δυναστειακούς δεσμούς με το παρελθόν, όπως αυτον της μοναρχίας. Γι’ αυτό άλλωστε είναι γελοίο και υποκριτικό να ομιλούν κάποιοι σήμερα για τις επισφάλειες της μοναρχικής συνέχειας.
Οικογενειες Καραμανλήδων, Μητσοτάκηδων, Βενιζέλων, Παπανδρέου, Βαρβιτσιωτη… Διανύουν την τρίτη, τέταρτη ή και πολύ πιο κατοπινή γενεά τους μέσα στη βουλή και στο πολιτικό σύστημα. Θα μου πείτε, αυτους θέλει ο λαός…
Ο Κωνσταντίνος Β’, προσπάθησε να γίνει ένας σύγχρονος μονάρχης. Επιζητούσε μετά μανίας την αναγνώριση σε όλο το πλάτος του πολιτικού ορίζοντα. Ο παρατεταμένος εθνικός διχασμός και τα μεταπολεμικά πάθη δεν επέτρεπαν την άμεση πραγμάτωση αυτού του οράματός του. Όμως αυτός τίμησε τη χώρα του. Ως Ολυμπιονίκης πρίγκηπας, ως «αντάρτης» βασιλέας επί επτάετίας και ως έκπτωτος, ευγενής αρωγός της πατρίδος του από την εξορία, ως αθλητής και παργων της Ολυμπαικής οικογενειας για την επαναφορά των ΟΑ στην χώρα τους.
Ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίστηκε από το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα ήταν άδικος. Άδικος, όχι μόνον απέναντι στον ίδιο, αλλά και στην ιστορία της οικογένειάς του, που συνδέεται τόσο με ένδοξες στιγμές της ιστορίας μας όσο και με τα δράματά που βιώσαμε ως χώρα, από την εποχή του Γεωργίου Α’ μέχρι και σήμερα. Όπως και να ‘χει όμως, είναι μέρος της ιστορίας μας. Όλοι άλλωστε είμαστε μέρος τόσο των δραμάτων της Ελλάδος, όσο και των ενδόξων στιγμών της.
Οι πολιτικοί στην Ελλάδα πρέπει να μάθουν να είναι δίκαιοι, τουλάχιστον απέναντι στην ιστορία. Ένας θάνατος είναι η πιο τρανή ευκαιρία για να το κάνουν. Να κάνουν ένα βήμα προς την πραγματική υπηρέτηση της εθνικής συνοχής και ομοψυχίας. Διαφορετικά, παίρνουν απλά τη σκυτάλη σ’ έναν αγώνα μικροπρέπειας και φοβικότητας που στην τελική αναγεννά τα πάθη και παρατείνει τη διχόνοια.
Κάποιοι μικροπρεπείς και ανόητοι έχουν το θράσος σήμερα, πέραν των ασχημιών τύπου «Γλύξμπουργκ» και «Κοκού» να επικαλούνται την εθνική προέλευση του Κωνσταντίνου – άμα το ψάξουμε θα βρούμε συγγένεια και με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, την ίδια στιγμή που έχουν αποδεχθεί να μας κάνει κουμάντο η Φον Ντερ Λάιεν, ο Φέρχοφστατ, η γελοία αυτή τύπισσα, η Ίλβα Γιόχανσον και ο Σολτς. Την ίδια στιγμή που δηλητηριάζουμε την εθνική μας συνοχή, αποδεχόμενοι εμμέσως τον εποικισμό της πατρίδος μας και θεωρώντας τον μάλιστα και λύση για το δημογραφικό της πρόβλημα.
Το χειρότερο όλων ωστόσο είναι, ότι ακούγεται πως ο πρωθυπουργός αρνήθηκε στον Παύλο Β’, να κηδευθεί ο πατέρας του με τιμές αρχηγού κράτους. Είναι λάθος. Ειδικά αν αναλογιστούμε, ποιους έχουμε να θάψουμε στο μέλλον με ανάλογες τιμές.
Σαφως δεν ειμαι “βασιλικός” – το αντιθετο. Απο το 1967 -9 ετών και το 1974- 18 ετών, θυμάμαι τα διαγγελματα των απριλιανών, την επιστροφη Κ.Κ αλλά είναι το διάγγελμα του βασιλέως λίγο πριν το δημοψήφισμα. Δημοψήφισμα φιάσκο, όπου δεν ήταν καν… παρών ( unfair όπως πολυ σωστα ειχε επισημανει ο Κων Μητσοτακης και έπεσαν να τον…κατασπαραξουν…). Ομως σήμερα ισχυουν τα αποτελέσματα του εν λόγω δημοψηφίσματος… τα επικαλουνται πολλοί να υπερασπιστούν την άποψη ότι μπορούν να συνεχίσουν μια αντικοινωνική, απάνθρωπη άποψη ότι ο Κωνσταντίνος δεν πρέπει να ταφεί με τιμές αρχηγού κράτους.
