Ο Πέτρος Ζούλιας σκηνοθετεί το έργο-σταθμός της θεατρικής και πολιτικής ιστορίας μας, σε μια μουσικοθεατρική υπερπαραγωγή, με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη και τον Δημήτρη Γκοτσόπουλο επικεφαλής του πολυμελούς θιάσου.
Πριν από πενήντα δύο χρόνια, μέσα στη δικτατορία, είχε κάνει πρεμιέρα το εμβληματικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, από το θίασο Καρέζη-Καζάκου, καθώς ξεκίνησε να παίζεται το καλοκαίρι του 1973 στο θερινό Αθήναιον και τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου μεταφέρθηκε στο Ακροπόλ. Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό έργο, ένα πανόραμα του βίου του ελληνικού κράτους, που γράφτηκε κατόπιν πρότασης του θιασαρχικού ζευγαριού.
Η Τζένη Καρέζη έχει περιγράψει πως έψαχναν έναν έργο που έπρεπε “να είναι κάτι σαν λαϊκό πανηγύρι, να κλείνει μέσα του πολλή ρωμιοσύνη”, ώστε με όπλα τη σάτιρα, το γέλιο και το δάκρυ να μιλήσουν “για τους καημούς και τα όνειρα της φυλής μας, για προδομένους αγώνες, προδομένες ελπίδες και, πάνω απ’ όλα, για ομορφιά”, και απευθύνθηκαν στον σπουδαίο Έλληνα δραματουργό ως τον πλέον κατάλληλο να μετατρέψει την ιδέα τους σε ένα έργο που θα είχε “μέσα του τους σπόρους της λαϊκής μας τέχνης”.
Ο Πέτρος Ζούλιας ανεβάζει φέτος αυτό το φορτισμένο έργο όχι ως μια απλή αναβίωση αλλά ως μία επίκαιρη θεατρική πράξη μνήμης και συνείδησης και το βλέπει ως αφορμή να ξαναδούμε την ιστορία μας και τον εαυτό μας.
Στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού η παράσταση «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» πάντα με τα τραγούδια, σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου, που ερμηνεύει ζωντανή ορχήστρα επί σκηνής εναλλάσσονται με την αφήγηση και συνθέτουν ένα έργο γεμάτο συγκίνηση και ιστορικές αναφορές.
Το «Μεγάλο μας Τσίρκο» είναι ένα υπέροχο λαϊκό θεατρικό πανηγύρι, που κλείνει μέσα του όλη τη χαρά, το πάθος και τον πόνο της Ρωμιοσύνης. Ο σπουδαίος συγγραφέας, Ιάκωβος Καμπανέλλης, λέει ότι η ιδέα για το έργο βασίζεται στο ότι η χώρα μας, σε όλες τις εποχές, μοιάζει με τον Κρόνο, που τρώει τα παιδιά του. Χθες, σήμερα και ίσως και αύριο. Άλλοτε σατιρικό σχόλιο και άλλοτε κραυγή, δραματική, το έργο αγκαλιάζει όλη την ιστορία του τόπου μας.
Ο Πέτρος Ζούλιας αναφέρει χαρακτηριστικά: «Σαν άλλος Αριστοφάνης, που δεν αγνοεί τον Μπρεχτ, ο Καμπανέλλης γεννά θέατρο εν θεάτρω. Με άψογη μαστοριά ξύνει παλιές εθνικές πληγές, όνειρα, προδοσίες. Η μουσική του μεγάλου μας, Σταύρου Ξαρχάκου, και τα τραγούδια, απογειώνουν τη σκηνική αφήγηση με τρόπο μοναδικό. Το δάκρυ διαδέχεται το γέλιο δημιουργώντας στους θεατές όλα τα δυνατά συναισθήματα».
Ένα έργο-σταθμός για το ελληνικό θέατρο, που μέσα από την κωμωδία, το τραγούδι και τον χορό μετατρέπει τη σκηνή σε καθρέφτη της συλλογικής μας μνήμης. Πρωτοποριακό στη σύλληψη και τολμηρό στην υλοποίησή του, το έργο διατρέχει τη νεότερη ελληνική ιστορία. Μια παράσταση στημένη με τη λογική της ίδιας της ζωής, με συγκρούσεις και ανατροπές, συγκίνηση και σάτιρα, σκληρότητα και ελπίδα. Σήμερα, το έργο αποκτά νέα δύναμη και φωνή. Μιλά στο σήμερα με τα λόγια του χθες. Μιλά για το ποιοι ήμασταν, ποιοι είμαστε και, ίσως, ποιοι θα μπορούσαμε να γίνουμε. Μια πρόσκληση για να ξαναδούμε την ιστορία μας και τον εαυτό μας, όχι ως μια απλή αναβίωση, αλλά ως μια επίκαιρη θεατρική πράξη μνήμης και συνείδησης.
