Μια καταστροφική πυρκαγιά ξέσπασε το πρωί του Σαββάτου (25/07/2025) στα Κύθηρα, προκαλώντας εκτεταμένες καταστροφές στο φυσικό περιβάλλον του νησιού.
Παρά την αρχική αισιοδοξία ότι η φωτιά θα περιοριζόταν, οι ισχυροί άνεμοι που ακολούθησαν συνέβαλαν στην ταχύτατη εξάπλωσή της, με αποτέλεσμα να καούν χιλιάδες στρέμματα γης.
Ο καθηγητής Ευθύμης Λέκκας, σε δηλώσεις του, περιέγραψε ένα δυσοίωνο μέλλον για το νησί, τονίζοντας πως μεγάλο μέρος της καμένης περιοχής είναι το ίδιο που είχε πληγεί και το 2017. Η συγκεκριμένη ζώνη παρουσίαζε σημάδια φυσικής αναγέννησης τα τελευταία χρόνια, τα οποία πλέον κινδυνεύουν να χαθούν οριστικά.
Όπως εξήγησε, οι εδαφικοί πόροι υποβαθμίζονται ραγδαία, αυξάνοντας δραματικά τον κίνδυνο διάβρωσης, πλημμυρών και απώλειας της χλωρίδας και της πανίδας. «Το νησί οδηγείται με ταχύτητα προς την ερημοποίηση», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Τα Κύθηρα αποτελούν μια ξεχωριστή περιβαλλοντική ενότητα με μοναδικά βιολογικά και γεωλογικά χαρακτηριστικά, που οφείλονται κυρίως στη θέση τους στο Ελληνικό Σεισμικό Τόξο και στην πολύπλοκη γεωμορφολογία τους», σημείωσε ο κ. Λέκκας, υπογραμμίζοντας την περιβαλλοντική αξία του νησιού.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι πυρκαγιές του 2017 —που είχαν καταστρέψει πάνω από 100.000 στρέμματα— είχαν ήδη αφήσει ισχυρό αποτύπωμα στο οικοσύστημα, επηρεάζοντας τα υπόγεια και επιφανειακά νερά, τη θερμοκρασία του εδάφους, καθώς και τη φυσική ισορροπία της περιοχής. Παρά την καταστροφή, η φύση είχε αρχίσει να ανακάμπτει σταδιακά, διαδικασία που πλέον τίθεται ξανά υπό σοβαρή απειλή.
Η νέα πυρκαγιά κατέκαψε και πάλι τον ίδιο δασικό κορμό, δυσχεραίνοντας την πιθανότητα φυσικής ανάκαμψης. Οι συνθήκες πλέον ευνοούν τη διάβρωση, την απώλεια καλλιεργήσιμων εκτάσεων και τη συνολική αποσταθεροποίηση του περιβάλλοντος. Επιπλέον, η απώλεια της χλωρίδας πλήττει άμεσα δραστηριότητες όπως η μελισσοκομία, που είναι στενά συνδεδεμένη με τη φυσική βιοποικιλότητα του νησιού.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί και η πιθανότητα έντονων πλημμυρικών φαινομένων, καθώς τα επιφανειακά ύδατα δεν θα απορροφώνται πλέον επαρκώς από το έδαφος, μειώνοντας και την κατείσδυση στους υπόγειους υδροφορείς.
«Η μόνη ελπίδα περιορισμού της καταστροφής είναι η άμεση υιοθέτηση ενός πολυδιάστατου σχεδίου δράσης από την Κεντρική Διοίκηση και την Τοπική Αυτοδιοίκηση», κατέληξε ο καθηγητής Λέκκας, επισημαίνοντας ότι οι ανθρώπινες παρεμβάσεις πρέπει να είναι στοχευμένες και μελετημένες, ώστε να μην επιδεινώσουν τις φυσικές μετα-καταστροφικές διεργασίες.
