Στη μικρή και αυθεντική Σίκινο, το τέλος του καλοκαιριού δεν περνά ποτέ απαρατήρητο. Το νησί έχει τον δικό του ξεχωριστό τρόπο να αποχαιρετά την εποχή, με ένα έθιμο που κρατάει ζωντανό το πέρασμα των γενεών: το αποχαιρετιστήριο «αντίο» στο πλοίο της γραμμής.
Όταν το καράβι σαλπάρει από την Αλοπρόνοια, η αποβάθρα γεμίζει φωνές, γέλια και αγκαλιές. Ντόπιοι, τουρίστες και φίλοι που έζησαν μαζί στιγμές όλο το καλοκαίρι, συγκεντρώνονται για να πουν το τελευταίο «καλό ταξίδι». Κι εκεί, με το σήμα του καπετάνιου, οι πιο τολμηροί —κυρίως νεότεροι— βουτούν στα απόνερα του πλοίου, δίνοντας μια εικόνα που έχει γίνει συνώνυμη του καλοκαιρινού αποχαιρετισμού στη Σίκινο.
Είναι οι γνωστοί «απονεριστές». Οι εικόνες αναδεικνύουν την ορμή, τη χαρά και τη συγκίνηση του αποχαιρετισμού με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο.
Το έθιμο ξεκίνησε παλαιότερα, όταν τα δρομολόγια των πλοίων ήταν ελάχιστα και η αναχώρηση του τελευταίου καραβιού σήμαινε το κλείσιμο μιας ολόκληρης περιόδου. Σήμερα, ακόμα κι αν τα ταξίδια είναι πιο συχνά, η παράδοση συνεχίζει να τηρείται με την ίδια θέρμη, υπενθυμίζοντας πως το καλοκαίρι στο νησί δεν τελειώνει απλά· το αποχαιρετούν με γιορτινό τρόπο.
Σε ένα διαφορετικό σκηνικό φέτος, ένας άνδρας και μια γυναίκα από το λιμενικό προσπαθούσαν να σταματήσουν τον κόσμο από το να βουτήξει, λόγω της επικινδυνότητας του εθίμου. Ωστόσο δεν κατάφεραν πολλά, αφού αρκετοί πέτυχαν την πολυπόθητη βουτιά.
Για όσους έρχονται κάθε χρόνο, η στιγμή αυτή είναι γεμάτη συγκίνηση. Είναι το τέλος των ημερών της ανεμελιάς, αλλά και η υπόσχεση μιας επιστροφής. Έτσι, το καλοκαίρι στη Σίκινο δεν «φεύγει» ποτέ σιωπηλά· φεύγει με χειροκροτήματα, βουτιές και χαμόγελα, αφήνοντας το νησί να υπόσχεται νέες μνήμες για την επόμενη χρονιά.
Και κάπως έτσι, το αποχαιρετιστήριο αυτό έθιμο έχει γίνει κομμάτι της ταυτότητας της Σικίνου∙ μια στιγμή που ενώνει το παρελθόν με το παρόν, τους μόνιμους κατοίκους με τους επισκέπτες. Είναι ο τρόπος του νησιού να θυμίζει πως η αξία του καλοκαιριού δεν μετριέται μόνο σε μέρες και διακοπές, αλλά σε συναισθήματα που μένουν ζωντανά, μέχρι να ξανακουστεί η σφυρίχτρα του πλοίου την επόμενη χρονιά.
