Γράφει ο Ηλίας Χρηστέας
Σαν σήμερα το 2009 έφευγε από τη ζωή στα 75 του ο Χρήστος Λαμπράκης…Και μαζί του μία εποχή που χαρακτήριζε για δεκαετίες τον Τύπο …
Ο Χρήστος Λαμπράκης (24 Φεβρουαρίου 1934 – 21 Δεκεμβρίου 2009) επιχειρηματίας και εκδότης, θεωρείτο ως ο ισχυρότερος άνθρωπος στα ελληνικά ΜΜΕ επί δεκαετίες. Αυτό άλλωστε «αποδείχθηκε» δυστυχώς τραγικά, μετά τον θάνατό του…
Γιος του Δημητρίου Λαμπράκη, που ήταν ο σημαντικότερος Έλληνας εκδότης της εποχής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικές επιστήμες στο London School of Economics.
Το 1954, σε ηλικία 20 ετών, ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού “Ταχυδρόμος” και το 1957, μετά τον θάνατο του πατέρα του, ανέλαβε την προεδρία του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, που εξέδιδε, μεταξύ άλλων, τις εφημερίδες “Το Βήμα” και “Τα Νέα”. Ο Χρήστος Λαμπράκης ίδρυσε επίσης την ημερήσια αθλητική εφημερίδα “Ομάδα” το 1959 και το περιοδικό “Εποχές” το 1963.
Προσωπικότητα με ιδιαίτερη καλλιέργεια και μεγάλη αγάπη για την τέχνη, την μουσική και τον πολιτισμό, υπήρξε ο πρωτεργάτης της δημιουργίας του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών
Το Ιστορικό του ΔΟΛ
«Το Βήμα»
πρωτοεκδόθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1922 υπό το όνομα «Ελεύθερον Βήμα». Ιδρυτές του ήταν ο πολιτικός και διπλωμάτης Αλέξανδρος Καραπάνος, ο Γεώργιος Ρούσος, ο Αλέξανδρος Διομήδης, ο Εμμανουήλ Τσουδερός, ο Γεώργιος Εξηντάρης, ο Κωνσταντίνος Ρέντης και ο Δημήτριος Λαμπράκης, ο οποίος ανέλαβε και την διεύθυνση, με αρχισυντάκτη τον Γεράσιμο Λύχνο. Αργότερα επανεκδόθηκε, μετά από διακοπή κάποιων ετών, το 1945, υπό το όνομα Το Βήμα που διατηρεί έκτοτε. Διέκοψε την καθημερινή της έκδοση το 1984, ενώ εκδίδεται εκ νέου ως ημερήσια πρωινή εφημερίδα από τον Μάρτιο του 1999.
Ιδιοκτήτης της εφημερίδας είναι ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. Μετά το θάνατο του Χρήστου Λαμπράκη, εκδότης ανέλαβε ο Σταύρος Ψυχάρης, και τη θέση του ως Διευθυντή πήρε ο Παντελής Καψής. Κάθε Κυριακή εκδίδεται ως «Το Βήμα της Κυριακής» (από τις 22 Ιανουαρίου 1984 με τη σημερινή του μορφή).
Στο Βήμα αρθρογραφούν πολλοί γνωστοί δημοσιογράφοι των έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ, πολιτικοί και πανεπιστημιακοί.
Στις 25 Νοεμβρίου 2010 ανακοινώθηκε ότι η εφημερίδα αναστέλει, για δεύτερη φορά στην ιστορία της μετά το 1945, την καθημερινή της έκδοση, ενώ αντίθετα θα συνεχίσει κανονικά την εβδομαδιαία Κυριακάτικη έκδοση καθώς και την έκδοση online.
Κυκλοφορία
Το Βήμα, τον Οκτώβριο του 2014, είχε κυκλοφορία 84,035 φύλλα. Σύμφωνα με τους ανεξάρτητους πάροχους στοιχείων διαδικτυακής επισκεψιμότητας Alexa και SimilarWeb, η ιστοσελίδα του Βήματος κατατάχθηκε 46η και 100ή αντίστοιχα σε επισκεψιμότητα στην Ελλάδα, τον Αύγουστο του 2015. Η SimilarWeb κατέταξε την ιστοσελίδα ως 24η σε επισκεψιμότητα μεταξύ των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, έχοντας περίπου 2.8 εκατ. επισκέπτες σε μηνιαία βάση.
«Τα Νέα»
«Τα Νέα» (παλαιότερα: Αθηναϊκά Νέα) είναι ελληνική ημερήσια απογευματινή εφημερίδα, η οποία εκδίδεται από τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη.
Για πρώτη φορά εκδόθηκε στις 28 Μαΐου 1931 με την ονομασία Αθηναϊκά Νέα ενώ το 1945 έλαβε τη σημερινή ονομασία της. Κυκλοφορεί αδιάλειπτα από τότε έως και σήμερα και τα πρόσφατα χρόνια αποτελεί σταθερά την πρώτη σε κυκλοφορία ημερήσια απογευματινή εφημερίδα.
Προγραμματικά η εφημερίδα εκδόθηκε για να αντισταθεί στον κιτρινισμό του τύπου, εναντίον του οποίου η κυβέρνηση Βενιζέλου είχε ψηφίσει νόμο που προέβλεπε αυστηρές ποινές για όσες εφημερίδες συκοφαντούσαν τον ιδιωτικό βίο δημοσίων και όχι μόνο προσώπων. Αφορμή για την ψήφιση του νόμου ήταν η σκανδαλοθηρική εκστρατεία της αντιπολιτευόμενης εφημερίδας Ακρόπολις κατά στελεχών της κυβέρνησης Βενιζέλου αλλά και συνεργατών του. Η προηγηθείσα της έκδοσης της εφημερίδας διαφήμιση τόνιζε τη φιλοδοξία της εφημερίδας να απευθυνθεί σε αναγνώστες που αποστρέφονταν τον αχαλίνωτον κιτρινισμόν.
Ιδρυτής της υπήρξε ο Δημήτριος Λαμπράκης, ενώ (από τον Ιανουάριο του 2010) Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και Διευθύνων Σύμβουλος της είναι ο Σταύρος Ψυχάρης και διευθυντής της ο Δημήτρης Μητρόπουλος (παραιτηθηκε στις 15/1).
Σήμερα ο Όμιλος ΔΟΛ -ΔΟΜ ανήκει στον εφοπλιστη Βαγγ Μαρινάκη με πολιτική γραμμή…αναλόγως την εβδομάδα….
Ο Δημήτρης Λαμπράκης
Γεννήθηκε στη Βάμο Χανίων και μόλις ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του, το 1906, έφυγε για τη Μακεδονία όπου πήρε μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα με πλούσια πατριωτική δράση στην περιοχή Φλώρινας και Μοναστηρίου, εμφανιζόμενος ως δάσκαλος. Εντοπίσθηκε από τις τουρκικές αρχές και συνελήφθη, με αποτέλεσμα να φυλακισθεί μέχρι το 1911. Μόλις απελευθερώθηκε πήγε στην Κρήτη και από εκεί στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νοτίου Αφρικής, όπου εξέδωσε μια εβδομαδιαία ελληνόγλωσση εφημερίδα.
Όταν κηρύχθηκε ο πρώτος βαλκανικός πόλεμος επέστρεψε στην Ελλάδα και κατατάχθηκε ως εθελοντής. Το 1914 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και προσελήφθη ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Πατρίς», στην οποία αργότερα έγινε διευθυντής. Εν τω μεταξύ κατά την περίοδο που άρχισε να εκδηλώνεται ο Εθνικός Διχασμός, υπήρξε συνεργάτης της δημοκρατικής κυβέρνησης του Ελευθερίου Βενιζέλου και όταν η εφημερίδα του δημοσίευσε ένα έγγραφο σχετικό με την προδοσία και παράδοση του οχυρού Ρούπελ στους Γερμανούς από τον Κωνσταντίνο, φυλακίσθηκε από τους βασιλόφρονες ως ο υπεύθυνος συντάκτης του δημοσιεύματος. Μετά την αποφυλάκισή του το 1917 ανέλαβε τη διεύθυνση της «Πατρίδος», που την διατήρησε μέχρι το 1922. Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, στις οποίες ηττήθηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος και αποχώρησε από την Ελλάδα, ο Δ. Λαμπράκης προτάθηκε για να αναλάβει την αρχηγία του Κόμματος Φιλελευθέρων. Στις αρχές του 1922, με χρηματοδότηση ομάδας ηγετικών προσωπικοτήτων του Κόμματος Φιλελευθέρων, εξέδωσε την εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα» που σύντομα έφθασε να διεκδικεί την πρώτη κυκλοφορία. Το 1926 εξέδωσε τον εβδομαδιαίο «Οικονομικό Ταχυδρόμο» και το 1929 τα «Αθηναϊκά Νέα», ενώ για ένα σύντομο διάστημα εξέδωσε το 1932 τη «Φωνή του Λαού».
Συνέχισε να εκδίδει τις εφημερίδες, παρ’ όλες τις πολιτικές εξελίξεις που κατά καιρούς σημειώθηκαν στα χρόνια του Μεσοπολέμου, και όταν άρχισε η Κατοχή οι Ναζί τον εξανάγκασαν να παραχωρήσει την ιδιοκτησία τους σε τρία από τα στελέχη του συγκροτήματος, τους δημοσιογράφους Α. Ζαφειρόπουλο και Γ. Συριώτη και τον οικονομικό διαχειριστή Ι. Τζαρτίλη, οι οποίοι πρόδωσαν τον Λαμπράκη και συνεταιρίσθηκαν με ημικρατική γερμανική εταιρία και συνέστησαν την Α.Ε. «Ελεύθερον Βήμα». Ως εκ τούτου οι εφημερίδες μετά την Απελευθέρωση τέθηκαν υπό μεσεγγύηση ως εχθρική περιουσία και απαγορεύθηκε η επανέκδοσή τους, γεγονός που οδήγησε τον Δημήτριο Λαμπράκη να μετατρέψει τους τίτλους σε «Βήμα» και «Τα Νέα» αντίστοιχα. Την άνοιξη του 1944 ο Λαμπράκης αποφάσισε να διαφύγει στη Μέση Ανατολή, αλλά οι συμμαχικές αρχές τον θεώρησαν ύποπτο και τον φυλάκισαν στη Συρία, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες μελών της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης. Μετά την Απελευθέρωση επανήλθε στην Αθήνα, διατηρώντας την πρωτοκαθεδρία στον εκδοτικό χώρο, ενώ μετά τη λήξη του Εμφυλίου παρουσίασε μια πολιτική μεταστροφή, υποκινώντας και υποστηρίζοντας την κάθοδο στην πολιτική του στρατάρχη Παπάγου, αν και παραδοσιακά μέχρι τότε είχε υποστηρίξει τους βενιζελικούς.
Το 1954 ίδρυσε το περιοδικό «Ταχυδρόμος». Μετά τον θάνατό του, τον διαδέχθηκε ο γιος του Χρήστος Λαμπράκης (1934-2009 ).
Το 1934, μια ταραγμένη πολιτική περίοδο, γεννιέται ο γιος του, Χρήστος. Στην κυβέρνηση είναι το Λαϊκό Κόμμα του Παναγή Τσαλδάρη. Παρασκηνιακά εκκολάπτονται πραξικοπήματα για ανατροπή της δημοκρατίας και ανάδειξη της μοναρχίας. Οι Φιλελεύθεροι περνούν κρίση, ο Βενιζέλος έχει εγκαταλείψει την Ελλάδα, ύστερα από μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του.
Τα επόμενα χρόνια οι εφημερίδες του Συγκροτήματος, εκφραστές των προοδευτικών ιδεών, γίνονται στόχος. Οι διώκτες τους λιθοβολούν τα γραφεία, όπου στεγάζονται, στέλνουν απειλητικές επιστολές στον ιδρυτή τους, κατάσχουν αυθαιρέτως φύλλα τους, απαγορεύουν την κυκλοφορία τους στα Σώματα Ασφαλείας, στον Στρατό, ακόμη και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Όταν αρχίζει η Κατοχή, οι Ναζί αναγκάζουν τον Δημήτρη Λαμπράκη να παραχωρήσει την ιδιοκτησία των «παιδιών» του σε τρία από τα στελέχη του Συγκροτήματος, τους δημοσιογράφους Α. Ζαφειρόπουλο και Γ. Συριώτη και τον οικονομικό διαχειριστή Ι. Τζαρτίλη, οι οποίοι, όμως, τον προδίδουν και συνεταιρίζονται με ημικρατική γερμανική εταιρεία. Ο ίδιος αναγκάζεται να καταφύγει στη Μέση Ανατολή.
Ο 9χρονος Χρήστος, ζει κάθε στιγμή μέσα από τον μεγεθυντικό φακό του παιδιού, του οποίου η οικογένεια βιώνει ενεργά κάθε εξέλιξη στο πολιτικό σκηνικό…. Η καταζητούμενη από τους Γερμανούς μητέρα του, παίρνει τον ίδιο και την αδελφή του Λένα και φεύγουν στη Μέση Ανατολή για να συναντήσουν τον πατέρα της οικογένειας.
Μετά την απελευθέρωση, η οικογένεια επιστρέφει, αλλά ο Δημήτρης έχει άλλα να αντιμετωπίσει. Οι εφημερίδες του, που εν τη απουσία του είχαν «παραδοθεί» στους Γερμανούς, τίθενται υπό μεσεγγύηση ως εχθρική περιουσία και η επανέκδοσή τους απαγορεύεται… Έτσι, ο εκδότης αναγκάζεται ν΄ αλλάξει τους τίτλους, από «Ελεύθερον Βήμα» σε «Βήμα» και από «Αθηναϊκά Νέα» σε «Τα Νέα». Το ΄54 ιδρύει και το θρυλικό περιοδικό «Ταχυδρόμος».
Η σκυτάλη στην επόμενη γενιά
Το 1957 ο Δημήτρης φεύγει απ΄ τη ζωή. Ο Χρήστος είναι 23 χρόνων. Μεγάλος για να συνειδητοποιήσει το βαρύ κληροδότημα, μικρός για να υποσχεθεί επιτυχία…Ευτυχώς, διαθέτει κοφτερό μυαλό και μια μικρή εμπειρία. Γιατί, αφού έχει τελειώσει το Γυμνάσιο, έναν κύκλο νομικών και οικονομικών σπουδών στην Αγγλία κι έχει υπηρετήσει στο Ναυτικό, ο πατέρας του τον … προσλάβει ως δόκιμο συντάκτη στο «Βήμα», δίνοντας μάλιστα εντολή στους συνεργάτες του να μην αντιμετωπίζουν τον μικρό ως γιο του εκδότη, αλλά ως νεαρό συντάκτη που έχει έρθει για να δοκιμαστεί στο επάγγελμα.
Έτσι, με τον θάνατο του Δημήτρη, ο …νεαρός συντάκτης αναλαμβάνει τα ηνία. Πρώτη μέρα, στο γραφείο του πατέρα του, στον πρώτο όροφο του «Βήματος», στην περίφημη Χρήστου Λαδά 3, ανοίγει το συρτάρι και βλέπει ότι το «μαγαζί» χρωστάει 6.400 δραχμές. Και τον πιάνει πανικός… Όπως αργότερα θα δηλώσουν πολλοί συνεργάτες του, η κάλυψη των οικονομικών εκκρεμοτήτων του συγκροτήματος ήταν πάντα το άγχος του. Και από εκείνη την… αποφράδα μέρα της ανακάλυψης του πρώτου χρέους, ο Χρήστος Λαμπράκης θα υιοθετήσει το περιβόητο «τεφτέρι», όπου κάθε Παρασκευή θα καταγράφει το ταμείο της εβδομάδας σε δύο στήλες: Δώσαμε… Πήραμε!
Χρήστος Λαμπράκης – Λέων Καραπαναγιώτης / Δίδυμο επιτυχίας
Ο νεαρός είναι παθιασμένος με τη δουλειά, ευγενής, χαμηλόφωνος και κυρίως, ξέρει να ακούει. Ακούει προσεκτικά τους μεγαλύτερους και εμπειρότερους. Στα επόμενα χρόνια αποδεικνύει την αξία του και κερδίζει σεβασμό από ανθρώπους του χώρου και όχι μόνον των δικών του εντύπων. Αλλά ο ίδιος παραμένει απλός, κλειστός, σχεδόν μονόχνοτος… Ανεβοκατεβαίνει με εντυπωσιακή ευελιξία τις σκάλες μεταξύ των ορόφων του Συγκροτήματος, προσεγγίζει με συστολή και κατεβασμένο κεφάλι τους συνεργάτες του, περιμένει υπομονετικά τη σειρά του στο κυλικείο.
Τα έντυπα του Συγκροτήματος συμμετέχουν ενεργά στα πολιτικά δρώμενα. Καταγράφοντας, στηρίζοντας, στηλιτεύοντας… Ο Λαμπράκης ζει από πρώτο χέρι τις πιο δραματικές ιστορίες της σύγχρονης Ελλάδας από τα γεγονότα του ΄65 έως τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Σημίτη…
Οι ερπύστριες απειλούν το Συγκρότημα
Ώσπου ξημερώνει μια ζοφερή Επταετία και η εκδοτική δραστηριότητα του Συγκροτήματος περνά έντονους κλυδωνισμούς. Η χούντα των συνταγματαρχών φυλακίζει τον εκδότη και στραγγαλίζει την κυκλοφορία των εντύπων του.
Πολλά χρόνια μετά, σε κείμενό του στο «Βήμα», ο Γιώργος Ρωμαίος περιγράφει: «Το πρωί της 21ης Απριλίου 1967, με τα τανκς της χούντας στους δρόμους, έπρεπε να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση. Θα συνεχίζαμε την έκδοση της εφημερίδας υπό καθεστώς λογοκρισίας, ή θα την κλείναμε; Ήταν μια δύσκολη απόφαση. Το κλείσιμο ήταν ο ευκολότερος δρόμος, ο ηρωικός. Ο Χρήστος Λαμπράκης συζήτησε όλες τις πτυχές με τους βασικούς του συνεργάτες και αυτοί με όσους συντάκτες μπόρεσαν να περάσουν τα μπλόκα και να φθάσουν στη Χρήστου Λαδά.
Το πρώτο σοκ οδηγούσε την πλειοψηφία στο κλείσιμο. Τέθηκαν όμως προς συζήτηση δύο προβληματισμοί. Ο πρώτος διαζευκτικά: Η συνέχιση της έκδοσης, έστω και υπό λογοκρισία, θα διατηρούσε την επαφή των δημοκρατικών πολιτών με ένα δημοκρατικό δημοσιογραφικό όργανο, ενώ το κλείσιμο δεν επρόκειτο να προσφέρει τίποτε στην αντίσταση, που ήταν αδιανόητη τις πρώτες ημέρες της δικτατορίας.
Ενισχυτικό επιχείρημα στην πρώτη εκδοχή ήταν ότι πάντοτε θα βρισκόταν τρόπος με τις εξωτερικές ειδήσεις ή τους τίτλους να διατηρείται άσβεστη η ελπίδα της απελευθέρωσης. Και ακόμη, αν οι εξελίξεις οδηγούσαν σε άρση της λογοκρισίας, η εφημερίδα θα ήταν έτοιμη να μπει στην πρωτοπορία του αντιστασιακού αγώνα.
Τέθηκε και ένας δεύτερος προβληματισμός: Τι θα απογίνονταν οι εκατοντάδες εργαζόμενοι στις εφημερίδες του ΔΟΛ; Δουλειά αλλού δεν επρόκειτο να βρουν. Σοβαρό το πρόβλημα. Αλλά πρέπει να βεβαιώσω ότι όλοι οι εργαζόμενοι δηλώσαμε πρόθυμοι να στηρίξουμε τη διακοπή, αν αυτή θα ήταν η απόφαση.
Τελικά αποφασίστηκε η συνέχιση της έκδοσης. Ήταν απόφαση συλλογική. Απόφαση πολιτική. Και ήταν η σωστή. Επιβεβαιώθηκε η ορθότητα αυτής της απόφασης και στα χρόνια της λογοκρισίας και κυρίως στους κρίσιμους σταθμούς – εξέγερση της Νομικής, του Πολυτεχνείου, δίκη της Δημοκρατικής Άμυνας, πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, τουρκική εισβολή και πολλά άλλα γεγονότα».
Η βαριά προσωπικότητα του εκδότη Χρήστου Λαμπράκη
Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγε κανείς ότι ο Χρήστος Λαμπράκης σφράγισε με την προσωπικότητα και το δημοσιογραφικό του ταλέντο ολόκληρες πολιτικές εποχές… Διατηρούσε πολλές επαφές με πρωθυπουργούς, ηγέτες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ τα γραφεία της Χρήστου Λαδά ήταν κέντρο… διερχομένων πολλών παλιών και νέων πολιτικών. Ο ίδιος είχε θαυμάσιες σχέσεις τόσο με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, όσο και με τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Σημίτη.
Συνήθως δεν υπέγραφε τα άρθρα του, πλην ελαχίστων που έφεραν τα αρχικά Χ.Δ.Λ. Ήταν παρεμβατικά και διέβλεπαν εξελίξεις… Τέσσερα άρθρα του, την άνοιξη του 1966, με τον τίτλο «Η ώρα της ειρηνικής επανάστασης» ανάγκασαν την κυβέρνηση Στεφανόπουλου να δώσει προσοχή στα προβλήματα της καθημερινότητας. Και όταν επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου έγραψε πάλι για το «αδιέξοδο», στο οποίο είχε φθάσει η Παιδεία, ο πρωθυπουργός έδωσε εντολή και ανακοινώθηκαν κάποιες δεσμεύσεις, ένα μέρος των οποίων υλοποιήθηκε.
Το Mega
Το 1989, με την «απελευθέρωση» των τηλεοπτικών συχνοτήτων, ο ΔΟΛ με τη Χ.Κ. Τεγόπουλος, την Πήγασος ΑΕ, τη Γενική Εκδοτική-Μεσημβρινή ΑΕ και την Καθημερινή ΑΕ δημιούργησαν τον πρώτο ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό, το Mega, ιδρύοντας την εταιρεία Τηλέτυπος ΑΕ.
Όλα τα χρόνια της εκδοτικής-δημοσιογραφικής του πορείας η προτεραιότητα του Χρήστου Λαμπράκη ήταν στραμμένη στο Συγκρότημα, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού κρατούσε φυλαγμένη τη μουσική. Όνειρο μεγάλο που 40 χρόνια μετά, κατάφερε να κάνει πραγματικότητα –όχι χωρίς κόστος- ήταν η δημιουργία του Μεγάρου Μουσικής.
Το 1991, δημιούργησε το Ίδρυμα Μελετών Λαμπράκη με στόχο τη «διαμόρφωση ενός ανανεωτικού πυρήνα μελετών και σχεδιασμού ανάπτυξης σε τομείς υψηλής προτεραιότητας για την Ελλάδα», όπως σημείωνε η ιδρυτική πράξη -την οποία συνέταξε ο ίδιος.
Με διαφορά λίγων μηνών, το 1991, ο Λαμπράκης εγκαινίασε και το όνειρο της ζωής του: το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ένα έργο που ταυτίστηκε με τον ίδιο κι έμελε να αποδειχθεί και η αχίλλειος πτέρνα, που έκαμψε την ψυχολογία του.
1990
Η εξέλιξη του Μεγάρου σημαδεύτηκε από χρέη. Το ίδιο κτίριο μαζί με τα υπέρογκα χρέη του, κρατικοποιήθηκαν με στόχο να διατηρηθεί στην «ζωή» το πολιτιστικό ίδρυμα.Το Ελληνικό Δημόσιο πλέον ελέγχει την πλειοψηφία του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και παράλληλα πήρε όλη την ακίνητη περιουσία.
Επιπλέον, στο ελληνικό Δημόσιο περνούν και οι δανειακές υποχρεώσεις του Μεγάρου. Έτσι κι αλλιώς, αυτές οι υποχρεώσεις καλύπτονταν από το κράτος και στο παρελθόν, καθώς οι δανεισμοί του γινόταν με εγγυητή το Ελληνικό Δημόσιο.
Στο μεταξύ, το 1998, ο ΔΟΛ γίνεται η πρώτη εταιρεία του εκδοτικού κλάδου που εισάγει τις μετοχές της στην Κύρια Αγορά του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών. Την περίοδο της «έκρηξης» της εσωτερικής αγοράς, οι μετοχές του Οργανισμού εκτοξεύονται στα ύψη. Είναι η περίοδος που στη χρηματιστηριακή αγορά το «Συγκρότημα» αποτιμάται σε αξία όσο και μία τράπεζα! Ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη μαζί με τις θυγατρικές του, με σημαντικές επενδύσεις σε πάγια και συμμετοχές έχει τη σημαντικότερη και πλέον διευρυμένη παρουσία στο χώρο των μαζικών μέσων ενημέρωσης:
-Λειτουργεί και αναπτύσσει – μέσω της θυγατρικής εταιρείας ΔΟΛ DIGITAL AE – τη μακροβιότερη και μεγαλύτερη ελληνική πύλη στο διαδίκτυο www.in.gr.
-Συμμετέχει στον ραδιοφωνικό σταθμό ΒΗΜΑ FM.
-Συμμετέχει στην εταιρεία ΕΚΤΥΠΩΣΕΙΣ ΙΡΙΣ ΑΕΒΕ, η οποία διαθέτει μία καθετοποιημένη βιομηχανική εκτυπωτική μονάδα και καλύπτει όλο το φάσμα της εκτύπωσης, από την εισαγωγή και την εμπορία χάρτου μέχρι την ολοκλήρωση του εντύπου και τη συσκευασία του.
Δραστηριοποιείται – μέσω της θυγατρικής εταιρείας STUDIO ATA AE – στην παραγωγή τηλεοπτικών εκπομπών, συμμετέχει στον τηλεοπτικό σταθμό MEGA CHANNEL και στο δίκτυο διανομής τύπου ΑΡΓΟΣ ΑΕ.
Ο θάνατος Λαμπράκη – το τέλος της «χρυσής εποχής»
Ο Χρήστος Λαμπράκης άφησε την τελευταία του πνοή στις 21 Δεκεμβρίου 2009, στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο.
Ήταν 75 ετών. Είχε εισαχθεί στις 24 Νοεμβρίου λόγω βαρύτατης καρδιακής ανεπάρκειας. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση αλλά μέρες μετά, κατέληξε λόγω προϊούσας πολυοργανικής ανεπάρκειας.
Για τη διάδοχο κατάσταση στο Συγκρότημα είχε φροντίσει από το 2005.
Στις 9 Αυγούστου «πέρασε» τις μετοχές του στον στενό συνεργάτη του Σταύρο Ψυχάρη, ο οποίος τελικά δεν μπόρεσε να κρατήσει το “γωνιακό μαγαζί”…
Για πολλά πολλά χρόνια και έως πριν την κρίση, στη δημοσιογραφική πιάτσα το όνομα του Συγκροτήματος με όλα τα Μέσα, που συμπεριλαμβάνει -εκτός από «κλείδι» ακόμη και για την πιο δύσκολη πόρτα άντλησης της πληροφορίας- είναι συνυφασμένο με την απόλυτη, ακλόνητη, αδιαπραγμάτευτη εργασιακή ασφάλεια. Οι εργαζόμενοί του μπαίνουν παιδιά (στη Χρήστου Λαδά αρχικά και στη Μιχαλακοπούλου πολύ αργότερα, όπου μετεγκαταστάθηκε), γνωρίζοντας ότι από εκεί μπορούν και να συνταξιοδοτηθούν.
Για τις επόμενες γενιές των επαγγελματιών, ο ΔΟΛ θα αποτελεί μία σελίδα στην ιστορία της δημοσιογραφίας, που γράφτηκε από τους γονείς του με χρυσά γράμματα και δυστυχώς αμαυρώθηκε από την κακοδιαχείριση των επιγόνων του…
Άλλαξε ο Τύπος μετα το θάνατο του Χρήστου Λαμπράκη;
Σαφώς ναί, φυσικά όχι όμως προς το καλύτερο…Σε συνδυασμό με την κρίση που διέπει τη χώρα, ο Τύπος ακόμη και ο άλλοτε πρωτοπόρος ΔΟΛ αλλά και άλλα εκδοτικά συγκροτήματα , δεν μπόρεσαν να ανταπεξέλθουν στις σημερινές συγκυρίες…
Ειδικά ο ΔΟΛ που άντεξε στην γερμανική κατοχή, στην επταετία των συνταγματαρχών και άλλες περιόδους πολιτικών αναταραχών…δεν μπόρεσε να κρατηθεί και να διατηρηθεί….
